Ռազմական փորձագետ Կարեն Հովհաննիսյանի ֆեյսբուքյան գրառումը
Կրկին զոհ բանակում․․․ Ով ում է կրակել ինքնաձիգից՝ այլևս կարևոր չէ։ Կրակելն արդեն վերջնական որոշումն էր, որին հանգել են մինչ այդ եղած իրադարձություններից ելնելով։
Յուրաքանչյուր զինվորին հսկել հնարավոր չէ, բայց հնարավոր է վերահսկել հնարավոր զարգացումները։ Զինվորների համար բանակում ամենալավ հոգեբանները գնդերեցներն էին, որոնք կարողանում էին դառնալ կապող օղակ զինվոր-հրամանատար, զինվոր-զինվոր հարաբերություններում։ Գնդերեցների ինստիտուտը լավագույնս էր մեր իրականության մեջ, կարելի էր ավելի լավը ստեղծել, բայց այդ եղածն ամենաարդյունավետն էր։
Իմացեք, ուսադիր ունեցողին շարքայինը դեռևս չի վստահում, չի ընդունում որպես հարցի, խնդրի լուծող։ Մինչ այդ մեծ պրոբլեմը լուծելը, պետք է կարողանալ փոխարինող գտնել․․․ Իսկ այն առաջարկս, որ զինվորին պետք է մինչև բանակ գնալը դեռևս երեք տարի առաջ նախապատրաստել, գլխի մեջ մտցնել, թե ուր է գնում, մնում է ուժի մեջ․․․
Կարդացեք նաև
Աշխատել է պետք գիշեր-ցերեկ, ու բոլոր կառույցները, դա միայն ՊՆ-ի, կամ դպրոցի գործը չէ, ծնողի, կամ խնամակալի գործը չէ։ Սա պետական բոլոր համակարգերի ներգրավմամբ պետք է լինի․․․
Հերթապահ խոսքերը ցավելու և ցավակցելու, ծնողի համար այլևս ոչինչ է․․․
