Դուրյանը՝ այլեւս երկնային մեծություն

2011թ. առաջին օրերին արվեստի երեւելիների երկնային աշխարհում ավելացավ եւս մեկ անուն՝ Օհան Դուրյան

Երուսաղեմում կայացած առաջին իսկ բեմելից, երբ 23 տարեկանում նա կանգնեց դիրիժորական վահանակի առջեւ, կերտեց նահապետի պատմական իր կերպարը: Կերպար, ում պետք է աշխարհն անվաներ մաեստրո Օհան Դուրյան: Միայն խոշոր անհատականությունը կարող է հասկանալ ու բացահայտել ստեղծագործության մեծությունը: Բեռլիոզի, Բեթհովենի, Վերդիի եւ մյուս հանճարների անունով մեզ են հասել նրանց ստեղծագործությունների պարտիտուրները՝ կոմպոզիտորների մտքերի, հույզերի նոտագրությունը, սակայն դրանք դեռեւս երաժշտություն չեն: Մաեստրոն ավելի քան կես դար իր «գործիքի»՝ նվագախմբի միջոցով ներկայացրեց տարբեր ժամանակաշրջանի ստեղծագործողների ասելիքը: Նվագախումբը ղեկավարելիս Դուրյանը տարերքի մեջ էր, նրա մեջ կային ստեղծագործողի իմպրովիզային տարրեր, անսպառ էներգիա, ծայրաստիճան արտահայտչականություն, ինքնանվիրում:
Հասկանալի պատճառով հնարավոր չէ թվարկել այն սիմֆոնիկ ու օպերային երկերը, որ ղեկավարել է դիրիժորը: Մի բան անվիճելի է. տարբեր ստեղծագործությունների ոճի, գեղարվեստական մտահղացման խոր հասկացությունը, նուրբ եւ բարձր գեղարվեստական մեկնաբանությունը, արտիստական խառնվածքը ապահովում էին դուրյանական համերգների ու ներկայացումների բարձր մակարդակը:
Դուրյանը նվիրված էր ոչ միայն իր արվեստին, այլեւ ունկնդրին: Ժամանակին «Առավոտի» հետ ունեցած հարցազրույցներից մեկում մեծանուն դիրիժորն ասել էր. «Ունկնդրին պետք է սիրե՛լ, հարգե՛լ, բայց ոչ երբեք ենթարկվել: Հակառակ դեպքում դու կնմանվես ղեկը կորցրած նավի… Պետք է կարողանալ տեղ հասցնել գաղափարը եւ ոչ միայն հիանալ նվագախմբի հնչողությամբ…»:
Մաեստրոն նաեւ կայացած քաղաքացի էր, քաղաքական անցուդարձերի ակտիվ մասնակիցն ու դերակատարը: Նա երբեք չերկնչեց սեփական համոզմունքները ազատորեն արտահայտելուց, իրեն հոգեհարազատ քաղաքական ուժի կողքին կանգնելուց: Երեկ Ազգային օպերային թատրոնում ժողովուրդը հրաժեշտ էր տալիս իր սիրելի զավակին, մարդուն, արվեստագետին, ու պատահական չէր, որ ասեղ գցելու տեղ չկար:
Օհան Դուրյանն այլեւս երկնային մեծություն է…