Այսօրվա սերնդի, ժամանակակից դպրոցահասակների վարքուբարքի մասին զրուցել ենք Իջեւանի թիվ մեկ դպրոցի տնօրեն, Տավուշի մարզպետարանի կրթության բաժնի նախկին ղեկավար Աշոտ Փաշինյանի հետ:
– Ձեր ողջ կյանքը նվիրել եք դպրոցին, կրթությանը: Անգամ դասավանդել եք վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանին: Եթե զուգահեռներ անցկացնենք այսօրվա եւ երեկվա միջեւ, ապա ի՞նչ է փոխվել, սերունդների տարբերությունը ո՞րն է:
– Միշտ չէ, որ զուգահեռները կամ համեմատությունները մեզ ճիշտ եզրահանգման են բերում եւ տանում են ուղիղ ճանապարհով: Վստահաբար ասում եմ, որ ճիշտը յուրաքանչյուր ժամանակաշրջան հասկանալու, ընկալելու մեջ է: Այսօրվա իրավիճակը հասկանալու համար դժվար չէ կռահել, թե ովքեր են այսօրվա երեխաների ծնողները: Նրանք 80-ականների կեսերի սերունդն են, մինչեւ 90-ականներ: Խոսքը միջին տարիքի երեխաների ծնողների մասին է: Մերձավանում տեղի ունեցած միջադեպի մասին ինձ պատմեցին, ասեմ, որ ամեն տեղ էլ լինում են նման դեպքեր, պարզապես մի տեղ այն հնչեղություն է ստանում, մի տեղ` ոչ: Բայց մի բան հստակ է` երեխաների հետ ընտանիքներում ճիշտ չեն զբաղվում: Ծնողներին թվում է, որ եթե երեխայի ձեռքին թանկարժեք այֆոն են դրել ու բրենդային հագուստներ հագցրել, կուշտ կերակրել են, ուրեմն` վերջ, երեխայի դաստիարակությունն ավարտվել է, բայց՝ ոչ, չարաչար սխալվում են, դաստիարակությունը դա չէ: Բայց դե՝ ժամանակներն այդպիսին են, ծնողների զբաղվածությունն ու հետաքրքրությունները լրիվ այլ ուղղությամբ են հիմա, երեխաների հանդեպ ռեալ աշխատանք չի արվում ծնողի կողմից: Դպրոցում ինչ անում` անում են, դպրոցից դուրս նրանց համար լրիվ այլ աշխարհ է: Բայց ասեմ, որ ամեն տեսակի երեխաներ այն ժամանակ էլ կային, այսօր էլ կան, ուղղակի այսօր բոլոր կողմերից կա հաղորդակցման խնդիր:
– Ուսուցչի դերը, կերպարը խեղաթյուրված է, առաջ ուսուցչի հանդեպ հարգանք, ինչու չէ՝ նաեւ վախ կար, այսօր ուսուցչի խոսքը չի կարեւորվում: Գուցե ուսուցիչնե՞րն էլ իրենց տեղում չեն:
Կարդացեք նաև
– Մի հետաքրքիր պահ կա, որ կա թե այսօր, կար 10, 20, 30, 40 տարի առաջ: Փոխադարձ վիրավորանքներ, կոնֆլիկտ մանկավարժի հետ լինում է միայն մեկ դեպքում, եթե ուսուցչին համարում են օտար: Եթե ուսուցչին համարեցին օտար, անմիջապես սկսում են վիրավորվել եւ ընդվզել, իսկ նման դեպքերում ուսուցիչն ունի մտածելու բան, ուրեմն չեն վստահում նրան… հարազատ չեն համարում, ուսուցիչը պետք է մտածի` որտե՞ղ է սխալվել, որտե՞ղ է թերացել, որ իրեն հարազատաբար չեն վերաբերվում: Այսօրվա ուսուցչին 2 հատկանիշ է պետք` կա՛մ պետք է առաջնորդ լինի, կա՛մ` գործընկեր, այն 3-րդ, 4-րդ տարբերակները, որ կային առաջ, այսօր ուղղակի գոյություն չունեն: Ժամանակների պահանջն այլ է, ամեն օր հետաքրքրություններ են փոխվում, մեկ տարի առաջվա երեխաներն այսօր լրիվ ուրիշ են: Ամեն նոր ուսումնական տարում թվում է, թե լրիվ ուրիշ մարդիկ են դասարանում նստած, շատ արագ են երեխաները փոխվում, նրանց հետ մեկտեղ փոխվում են պատկերացումները, մոտեցումներն ու հետաքրքրությունները: Եթե ուսուցիչն ուշադիր է, եթե ընկալում է այդ ամենը, մաքսիմում խնդիրներից հեռու է մնում: Երբեմն ուսուցիչները մոռանում են իրենց կարգավիճակը, բայց դա բոլորի հետ էլ պատահում է, պետք է ներողամտաբար վերաբերվել նաեւ դրան, ուսուցիչն էլ երբեմն կարող է հունից դուրս գալ:
Հայկ ԳԵՎՈՐԳՅԱՆ
Հոդվածն ամբողջությամբ՝ «Հրապարակ» օրաթերթի այսօրվա համարում:
