Գրականագետ Վարդան Դեւրիկյանն, ի տարբերություն մյուսների, Հայաստանի իրականությունը մռայլ գույներով չի տեսնում. այդ մասին ինքն անձամբ հայտարարեց. «Կա իշխանություն, կան օլիգարխներ եւ հասարակություն, իմ մտահոգությունը ընդդիմության հետ է կապված: Մենք չպետք է մեր քայլերը հարաբերենք իշխանության հետ, եթե այդպես անենք, կտեսնենք, որ, միեւնույն է, հասարակության թեկուզ ուժեղ պայքարը ապագա չէ, Հայաստանի ապագան ընդդիմությունն է, հասարակական շարժումներն են, հետեւաբար եթե ուզում ենք ունենալ լավ Հայաստան, պետք է նայել ոչ իշխանական ուժերի ուղղությամբ»:
Դեւրիկյանը «Մաշտոցի» պուրակի համար պայքարողների մասին ասաց, որ ուրվագծվեց ինքնահաստատման, աղմկարարության ձեւով ուշադրություն գրավելու միջոց: Ըստ նրա՝ ապամոնտաժող «բրիգադի» կողքին պետք է լինի նաեւ մոնտաժող «բրիգադ», այլապես այդ շարժումները կդիտվեն իբրեւ որոշակի ներքին սոցիալական ագրեսիայից ելնող արգելքներ:
«Մենք ասում ենք՝ իրավական ամենաթողություն է, բայց վտանգավոր հանգամանքն այն է, որ նույն այդ հասարակական շարժումների, ցույցերի դեպքում էլ դա կա: Նույնիսկ վերջին դեպքերի ժամանակ էր դա ակնհայտ, ոստիկանության հանդեպ արհամարհական, անհարգալից վերաբերմունք էր ցուցաբերվում»,-ասաց Դեւրիկյանը, հավելելով, որ չի կարելի նույնացնել քրեաօլիգարխիկ աշխարհն ու պետությունը:
«Հարսնաքարի» դեպքը ցնցող էր, նշեց նա, ավելացնելով. «Եկեք մեր քայլերի մեջ ազնիվ լինենք: Բայց եթե հավաքվում ենք հիշատակի մոմավառություն անելու, ապա պետք է հասկանալ, որ դա փողոցում պառկելով չի արտահայտվում: Այդպես հիշատակի մոմավառությունը վերածվում է հիշատակի ծաղրուծանակի:
Կարդացեք նաև
Եվա ՀԱԿՈԲՅԱՆ
