«Սերժից ծախվածներ», «ազգի դավաճան», «սադրիչ», «ժողովրդի ընտրյալ առաջնորդ» եւ այլն. սրանք նախահեղափոխական շրջանից են, իսկ հետհեղափոխական շրջանում առավել տարածվածը «սաբոտաժն» է:
Բառի ծագումն այնքան էլ կարեւոր չէ, իսկ բովանդակությունը՝ դիտավորյալ վնասարարությունն է: Սաբոտաժ անող մարդն էլ նա է, որ դիտավորյալ չի կատարում իր պաշտոնեական պարտականությունները եւ այդպիսով վնասում տվյալ հաստատությանը, ոլորտին կամ ավելի ընդհանրական՝ պետությանը:
Հեղափոխականներն այս բառը մշտապես օգտագործում են հակառակորդներին վարկաբեկելու, նրանց հետ հաշվեհարդար տեսնելու եւ վերջապես՝ սեփական անգործությունն ու ապաշնորհությունը ծածկելու եւ անհաջողություններն այլոց վրա բարդելու նպատակով:
Նախկին իշխող ուժի՝ ՀՀԿ-ի, պատգամավորները իրենց մոտեցո՞ւմն ունեն այս կամ այն օրենսդրական նախաձեռնության վերաբերյալ, դրանք հակադրվո՞ւմ են հեղափոխականների կառավարության վերջնագրային պահանջներին, ուրեմն «սաբոտաժ» են անում: Հանրապետական պատգամավորների արդարացումները չեն փրկում նրանց՝ եթե «ժողովրդական» վարչապետին հակադիր կեցվածք, քաղաքական հայացք կամ մոտեցում ունես, «սաբոտաժ» է եւ վերջ:
«Սաբոտաժ» է Սամվել Ալեքսանյանին պատկանող «Երեւան Սիթի» սուպերմարկետների կողմից գյուղմթերքների եւ մսի գնի բարձրացումը: Կարեւոր չէ, որ այն ունի տնտեսական հիմնավորում եւ որ նման վիճակի մեղավորը հենց ինքն է՝ Նիկոլ Փաշինյանը: Եթե նախկինում վերոնշյալ սուպերմարկետները շրջանառության հարկի դաշտում գործող անհատ ձեռնարկատերերի միջոցով էին ձեռք բերում այդ մթերքները՝ վճարելով 2-5 տոկոս հարկ, ապա անցնելով ավելացված արժեքի հարկի դաշտ, այժմ վճարում են 20 տոկոս հարկ: Դրա հետեւանքով կամ այդ չափով բարձրանում է ձեռք բերված եւ սուպերմարկետում վաճառվող ապրանքների գինը, կամ դա թույլ չտալու համար՝ նույն չափով իջնում է դրանց ձեռքբերման գինը: Եվ քանի որ երկու դեպքում էլ ծագում է Նիկոլ Փաշինյանին «շնորհակալ» լինելու հարցը, դա թույլ չտալու համար հեղափոխականների օրակարգում առաջ է գալիս «օլիգարխի կողմից սաբոտաժ անելու» մեղադրանքը:
Դատական համակարգն էլ է «սաբոտաժ» անում, քանի որ դատարանը չէր ցանկանում բաց թողնել ահաբեկչության, սպանության եւ մի շարք այլ ծանր հանցագործությունների համար մեղադրվող «Սասնա ծռերին»: «Նիկոլականները», մի կողմից, դա վերագրեցին դատարանի «սաբոտաժին», մյուս կողմից՝ ձեռնամուխ եղան մեղադրվողների մեծ մասին կալանքից ազատելուն: Դատական համակարգը վատն է, սաբոտաժ է անում, իսկ մենք լավն ենք՝ մարդկանց ենք ազատում:
«Սանիթեքը» վատ է կատարում ծառայողական պարտավորությունները, մայրաքաղաքում աղբահավաքությունը վատացել է, դե, իհարկե, «սաբոտաժ» է, այն էլ՝ «պայմանավորված Տ.Մարգարյանի հրաժարականով»: Ի դեպ, Տարոն Մարգարյանի հրաժարականը եւս զերծ չմնաց «սաբոտաժ» անելու առավել քան անհեթեթ մեղադրանքից: Պարզվում է, որ Երեւանի քաղաքապետի հրաժարականը, որն անցած ամիսներին այսպես տենչում էին «հեղափոխականները», անակնկալի էր բերել նրանց ժամկետի առումով: Այսինքն՝ Տարոն Մարգարյանը մեղավոր է անգամ այն բանում, որ հրաժարական տվեց, ինչը համընկնում էր սրանց ցանկությանը եւ պահանջին, բայց, արի ու տես, այստեղ եւս «սաբոտաժ» կա: Բանն այն է, որ, ըստ Երեւանի ավագանու «Ելք» խմբակցության բոցաշունչ ղեկավարի՝ Տարոն Մարգարյանը դիտավորյալ հրաժարական տվեց հուլիսին, որպեսզի Երեւանի նոր ավագանու ընտրությունները տեղի ունենան օգոստոսին, երբ շոգ է քարոզարշավի համար, Ընտրական նոր օրենսգիրք, ըստ այդմ՝ ձեւավորված նոր հանձնաժողովներ էլ չկան: Հետեւաբար դա «սաբոտաժ» էր:
Ի՞նչ կարող ես անել, եթե վարչապետն ինքն է սաբոտաժ անվանում Ամուլսարի հանքի շահագործման դեմ բողոքող բնապահպանների կամ դժգոհություն արտահայտող այլ քաղաքացիների գործողությունները: Բնական է, որ նրա խոսքին պետք է հետեւի լվացած ուղեղներով հեղափոխականների բազմությունը: Նրանց տեսանկյունից՝ սաբոտաժ են անում իրենց աշխատանքից զրկվող պետական ծառայողները, իրենց օրենքով պաշտպանել ցանկացող տնտեսավարողները, անգամ հանրապետության նախագահն ու իրենց սիրելի վարչապետի նշանակած արտգործնախարարը: Դեռ լավ է, որ այդ պիտակը չի հասել բանակին եւ զինվորականներին, բայց ոչինչ բացառված չէ:
Սահակ ԱՐԱՄՅԱՆ
Հոդվածն ամբողջությամբ՝ «Հայոց աշխարհ» թերթի այսօրվա համարում
