Քրեակատարողական արդարադատության ոլորտի փորձագետ Արշակ Գասպարյանի ֆեյսբուքյան գրառումը.
Կառավարության անդամի երդման նոր տեքստն ընդգծում է Հայաստանի Հանրապետության հարատևությունը, անկախությունը, ինքնիշխանությունը, պետական շահը և սահմանադրական կարգը։ Միաժամանակ դրանից դուրս են մնացել ժողովուրդը, մարդու արժանապատվությունը, իրավունքներն ու ազատությունները, իրավունքի գերակայությունն ու իշխանության հաշվետվողականությունը։
Եվ սա պարզապես խմբագրական փոփոխություն չէ։ Սա գործադիր իշխանության արժեքային առաջնահերթությունների վերադասավորում է։
Նոր երդումը ներկայացնում է ուժեղ պետության պատկեր, բայց չի սահմանում այդ ուժի սահմանները։ Այն հստակեցնում է, թե ինչ պետք է պաշտպանի Կառավարության անդամը, բայց լռում է այն մասին, թե ում նկատմամբ է նա պատասխանատու և ինչը չի կարող զոհաբերել նույնիսկ պետական շահի անունից։
Քրեական արդարադատության և բանտային համակարգերի փորձը ցույց է տալիս՝ մարդու իրավունքները միշտ չէ, որ բացահայտորեն հանվում են օրենքներից։ Դրանք հաճախ պարզապես կորցնում են իրենց իրական նշանակությունը, երբ պետական նպատակները հռչակվում են առաջնային, իսկ մարդու իրավունքները դիտվում են որպես այդ նպատակները սպասարկող, իսկ երբեմն նաև` շրջանցելի պահանջներ։
Կառավարության անդամի երդումը պետք է արտահայտի ոչ միայն հավատարմություն պետությանը, այլև պետության սահմանադրական պարտավորությունը մարդու նկատմամբ։
Իմ կարծիքով, Կառավարության անդամի երդումը պետք է հստակ արձանագրեր, որ պաշտոն ստանձնող անձը պարտավորվում է.
1. ծառայել Հայաստանի Հանրապետության ժողովրդին և հանրային շահին,
2. պաշտպանել պետության օրինական շահերը,
3. հարգել և պաշտպանել մարդու արժանապատվությունը, իրավունքներն ու ազատությունները,
4. գործել իրավունքի գերակայության հիման վրա,
5. ամրապնդել ժողովրդավարական սահմանադրական կարգը,
6. պատասխանատվությամբ գործել ներկա և ապագա սերունդների համար։
1. ծառայել Հայաստանի Հանրապետության ժողովրդին և հանրային շահին,
2. պաշտպանել պետության օրինական շահերը,
3. հարգել և պաշտպանել մարդու արժանապատվությունը, իրավունքներն ու ազատությունները,
4. գործել իրավունքի գերակայության հիման վրա,
5. ամրապնդել ժողովրդավարական սահմանադրական կարգը,
6. պատասխանատվությամբ գործել ներկա և ապագա սերունդների համար։
Պետական շահը լեգիտիմ է միայն այն դեպքում, երբ ծառայում է ժողովրդին, սահմանափակված է մարդու իրավունքներով և իրականացվում է իրավունքի գերակայության պայմաններում։
Առանց այս բանաձևի, ենթադրվող պետականակենտրոնությունը կարող է շատ արագ վերածվել ոչ թե ուժեղ պետականության, այլ իրավունքով չսահմանափակված պետական իշխանության։
