Հնդկական, թե հայկական սերիալներ

Հնդկական, թե հայկական սերիալներ

Վերջին ժամանակներս մեր իրականություն մեծ արագությամբ ներխուժած հնդկական սերիալները սկսում են նահանջել: Իհարկե, ողջունելի է, սակայն հիշենք, որ հնդկական ֆիլմերը հետխորհրդային երկրներում լայն տարածում ունեին դեռ երկու տասնյակ տարի առաջ: Ամեն կիրակի հայ հանդիսատեսը մեծ ոգևորությամբ սպասում էր հայկական հեռուստաընկերություններով ցուցադրվող հնդկական, լալահառաչ ֆիլմերին: Ի՞նչն էր գրավում. երգերը, պարերը, գունային լուծումները…: Փաստ էր այն, որ այդ տարիներին հնդկական ֆիլմերը մեծ վարկանիշ էին ապահովում հեռուստաալիքներին՝ միաժամանակ լցնելով տնային տնտեսուհիների և համացանցից դեռ անտեղյակ լայն հասարակության կյանքը:

Ժամանակի ընթացքում առաջացավ սեփական արտադրանքն ունենալու ճշմարիտ պահանջը: Ճշմարտության համար նշենք, որ պահանջը համընկավ նաև հնարավորության և միջոցների հետ: Մեկը մյուսի ետևից եթեր էին բարձրանում բազմասերիանոց հեռուստանովելներ (ինչպես սիրում են նշել հենց արտադրողները)՝ ներգրավելով թե՛ փորձառու, թե՛ սկսնակ դերասան-դերասանուհիների: Հայ հեռուստադիտողը շունչը պահած հետևում էր դժբախտ աղջնակի դժվարին կյանքին՝ բաց չթողնելով նաև հանցագործ աշխարհի «ճշմարիտ» ներկայացուցիչների հետաքրքիր առօրյան:

Տարիներ շարունակ, մի քանի եթերաշրջանով ցուցադրվող հեռուստասերիալները տարբեր կարծիքների արժանացան, ունեցան ինչպես դրական, այնպես էլ՝ բացասական արձագանքներ, բայց փաստ էր այն, որ հեռուստասերիալները հնարավորություն էին տալիս դերասաններին և արվեստի ԲՈՒՀ ավարտած մասնագետներին քիչ, թե շատ վաստակել սեփական մասնագիտությամբ:

Իհարկե, մասնագետներից ետ չէին մնում նաև ոչ պրոֆեսիոնալները: Վարսավիրանոցում, խանութում կամ սրճարանում դերասանների կոլեգաներն էին… Ինչևէ…բայց այդ ընթացքում բարձրացավ դերասան մասնագիտության հանդեպ հետաքրքրությունը, մեկը մյուսի ետևից սկսեցին բացվել դերասանական ստուդիաներ ու դպրոցներ՝ խոստանալով կարճ ժամանակահատվածում պատրաստել համապատասխան մասնագետ և ներգրավել նոր հեռուստանախագծերում: Էկրանից մեզ ժպտում էին բարետես արտաքինով աղջիկներ ու տղաներ, երբեմն նաև հետաքրքիր մտքեր արտահայտում, իսկ ովքե՞ր էին այդ մտքերի հեղինակները…

Հեռուստադիտողի աչքը սովորեց այն ամենին, ինչ մատուցվում էր: Ավելին, երևի թե, պետք էլ չէր, քանի որ բազմասերիանոց հեռուստանախագծերը պատրաստվում էին մեծ արագությամբ: Սերիալարտադրության մեջ գործում էր Ֆաստ ֆուդի սկզբունքը՝ արագ պատրաստվող և դյուրամարս ապրանք, որը վարկանիշի հետ եկամուտ կբերեր:

Աստիճանաբար 300-400 մասից բաղկացած նախագծերին փոխարինեցին 20-25 մասից բաղկացած հեռուստասերիալները՝ զտելով և հղկելով քննարկված և քննադատված հատվածները, իսկ ողբերգությանը, դրամային փոխարինեցին հումորն ու զվարճանքը՝ նոր վարկանիշ բերելով հեռուստատեսություններին:

Հնդկական սերիալների՝ եթերից հեռանալը խոստանում է հայկական արտադրանքի նոր փուլ, երևի թե՝ նոր ասելիքով ու որակով:

Գոհար ԱՐՇԱԿՅԱՆ

Համաձայն «Հեղինակային իրավունքի եւ հարակից իրավունքների մասին» օրենքի՝ լրատվական նյութերից քաղվածքների վերարտադրումը չպետք է բացահայտի լրատվական նյութի էական մասը: Կայքում լրատվական նյութերից քաղվածքներ վերարտադրելիս քաղվածքի վերնագրում լրատվական միջոցի անվանման նշումը պարտադիր է, նաեւ պարտադիր է կայքի ակտիվ հղումի տեղադրումը:

Մեկնաբանություններ (1)

Պատասխանել

  1. Seyran says:

    Հեռուստասերիալները ,,արջի,,ծառայություն են մատուցում նրանց դիտողներին՝իջեցնում են ճաշակը,սովորեցնում են գորգոռալով խոսել,նվնվալ,,,լավ տղա,, երևալ,և ոչմի լավ գաղափար չեն մատուցում…Մարդկանց ամեն օր համոզում են թե որքան դժբախտ ենք մենք…

Պատասխանել

 
Առցանց Առավոտի լուրերին facebook-ով բաժանորդագրվելու համար սեղմեք