Եթէ Հայաստանի մէջ եղած ապաստամբութիւնը պիտի շարունակուի ու զարգանայ իբրեւ յեղափոխութիւն, այդ պարագային՝ ազգային արժէքներու պահպանման կողքին, պիտի ակնկալենք տեսնել համակարգային արմատական փոփոխութիւն երկրի քաղաքական, տնտեսական ու ընկերային կեանքին մէջ: Համակարգային այս փոփոխութիւնն է, որ իմաստ կու տայ յեղափոխութեան եւ իր հետ կը բերէ նաեւ ժողովուրդի կենցաղային ու քաղաքական մտածելակերպի հիմնական զարգացումները:
Խորհրդածութեան երկու կէտ կ՛արժէ մէջբերել հոս: Մէկը պահպանողական մօտեցումն է, որ առաւելաբար կը կառչի շարունակականութեան միտքին եւ կը բացատրէ, որ յեղափոխութիւնները հիմնական ազդեցութիւն չեն ներկայացներ կեանքի հոլովոյթին մէջ: Այս միտքը համոզուած է, որ ժամանակի ընթացքին զարգացող կեանքի հոլովոյթը բնականաբար կը ճշդէ այն, ինչը փոփոխելի է: Առաւելագոյն պարագային, յեղափոխութիւնը իշխանափոխութիւն կը բերէ միայն, իսկ կեանքը կը շարունակուի իր ընթացքին մէջ: Հետեւաբար, անոնք, որոնք իշխանափոխութեամբ կը գոհանան, հիմնականին մէջ կը ծառայեն պահպանողական միտքին եւ նոյնիսկ ու յաճախ կը ներկայացուին իբրեւ հակայեղափոխականներ:
Յեղափոխութեան տարբեր մեկնաբանութիւն ունի արմատական մօտեցումը: Այս միտքը կառչած կը մնայ համակարգային հիմնական փոփոխութիւններու կարեւորութեան: Կառչած կը մնայ նաեւ ենթակառոյցին ու մարդ անհատի քաղաքական, ընկերային ու տնտեսական առօրեայ կեանքին մէջ հիմնական բարեփոխութիւններու անհրաժեշտութեան: Հոս կ՛արժեւորուի յետ-իշխանափոխութիւն յեղափոխութիւնը, ուր պետական կառոյցները, ըլլա՛ն անոնք տնտեսական, թէ քաղաքական, ուղղակի կը շաղկապուին ու կը գործեն ժողովուրդի առօրեայ կեանքին հետ: Այսպէս, երկրի օրէնսդիր, գործադիր եւ դատական մարմինները, ինչպէս նաեւ տնտեսական հաստատութիւնները, իշխանափոխութենէն ետք արմատական կամ յեղափոխական փոփոխութիւններ կ՛իրականացնեն համակարգէն ներս: Գործնականին մէջ, ժողովուրդին առօրեայ կեանքը զարգացնող օրէնքներ կ՛անցընեն ու կը գործադրեն:
Հետեւաբար, հայրենի ժողովուրդին համար յեղափոխութիւնը կը շարունակուի իշխանափոխութենէն ետք: Իսկ տօնակատարութեան արժանի՛ ապստամբութիւնը կ՛ըլլայ յեղափոխութեան առաջին քայլը:
Նյութի մանրամասները կարդացեք «Ասպարեզ»–ի կայքում
