ՔՊ-ի նախընտրական արշավն ամբողջությամբ հիմնված է ընդդիմախոսների վերաբերյալ բամբասանքներ հնչեցնելու վրա: Երբ բամբասում է լրագրողը, խմբագիրը կամ նույնիսկ ընդդիմադիրը, դա վատ է, բայց «իրավական հետեւանքներ» չի ունենում: Միայն ազդում է հասարակական կարծիքի վրա: Երբ դա անում է պետության առաջին դեմքը, դա ներկայիս քաղաքական ռեժիմի պայմաններում ընկալվում է որպես հրահանգ, եւ ռեպրեսիվ ապարատի «սպասարկող անձնակազմը» գլուխ է կոտրում, թե ինչ հոդված մոգոնի՝ այդ բամբասանքին «իրավական տեսք» տալու համար:
Փաշինյանի «նախընտրական թեզերի» մեջ գերակշռում են ակնհայտ անհեթեթ պնդումներ, որոնք կոչված են արդարացնել իր սեփական աղետալի ձախողումները: Օրինակ, «Ղարաբաղը տվել էին 1996 թվականին»: Բացառված չէ, որ նա հանձնարարի քրեական հետապնդում սկսել Տեր-Պետրոսյանի դեմ՝ «Ղարաբաղը հանձնելու» համար, եւ դրանով իրավապահ համակարգը շատ «համոզիչ կերպով» կհերքի, որ հենց Հայաստանի ներկայիս ղեկավարն է տարել երկիրը նվաստացուցիչ պարտության:
Միտինգային մնացած «մեղադրական եզրակացությունները» հայտնի են՝ թալան, լրտեսություն, ընտրակաշառք, «թագավորի» նկատմամբ վիրավորանք: Այդ ուղղություններով «գործեր կարելը» դարձել է քաղաքականությունը սպասարկող «իրավապահների» հիմնական աշխատանքը: Չեմ զարմանա, որ նրանք պարզապես ժամանակ չունենան զբաղվելու իրենց հիմնական գործով՝ իրական հանցագործությունները բացահայտելով:
Ինչի՞ համար է դա արվում: Պարզ է՝ քաղաքական մրցակիցներին վարկաբեկելու եւ զուտ ֆիզիկապես «արանքից հանելու» համար: Բայց գլխավոր մոտիվացիան, կարծում եմ, մարդկանց վախեցնելն է: Օրինակ, որպեսզի ոչ ոք Արթուր Օսիպյանի նման չմոտենա «թագավորին» եւ իր դժգոհությունը չհայտնի: Կամ՝ Անդրանիկ Թեւանյանի նման սուր քննադատական ելույթներ չունենա:
Կարդացեք նաև
Ես դրա «հակաթույնը» տեսնում եմ նրանում, որ այն անհատները, որոնք չեն վախենում, իրար թիկունք կանգնեն՝ անկախ բոլոր ներկա եւ նախկին տարաձայնություններից: Նախրային բնազդների դարում անհատների խոսքը պետք է հնչի բարձր՝ նրանք պետք է համախմբված լինեն՝ որոշակի տեսակ ներկայացնելով:
…1986-87 թվականներին ԼՂԻՄ – ում սկսվել էր ստորագրահավաք՝ Հայաստանին վերամիավորվելու պահանջով: Մարդիկ սկզբից վախենում էին՝ Բաքվից, Մոսկվայից, Բորիս Կեւորկովի նման «հայերից»: (Մի՞թե Փաշինյանի կազմակերպած ռեպրեսիաներն ավելի սարսափելի են): Բայց այդ վախը հաջողվեց կոտրել: Իգոր Մուրադյանի, Արթուր Մկրտչյանի նման մարդկանց միջոցով: Անհատների, իդեալիստների շնորհիվ:
Արամ ԱԲՐԱՀԱՄՅԱՆ
