Արցախի ժողովրդի հավաքական հայրենադարձության և հիմնարար այլ իրավունքների պաշտպանության հանձնախմբի աշխատանքները համակարգող, ՀՀ արտաքին գործերի նախկին նախարար Վարդան Օսկանյանի ֆեյսբուքյան գրառումը
Աշխարհի առաջնության կիսաեզրափակիչում Անգլիայի նկատմամբ Արգենտինայի հաղթանակից հետո Ֆոլքլենդյան կղզիների՝ Մալվինասի շուրջ վեճի հիշողությունը կրկին հայտնվեց ուշադրության կենտրոնում։ Քաղաքական գործիչները, պատերազմի վետերանները և մեկնաբանները բացահայտորեն կապեցին հանդիպումը չլուծված ինքնիշխանության հարցի հետ։ Սակայն հաճախ անտեսվում է այն փաստը, որ Արգենտինայի պահանջը միայն քաղաքական չէ․ այն ամրագրված է երկրի Սահմանադրությամբ։ 1994 թվականից Արգենտինայի Սահմանադրությունը Մալվինասի վերադարձը սահմանում է որպես մշտական ազգային նպատակ՝ միաժամանակ հստակ պարտավորեցնելով երկիրը այդ նպատակին հասնել բացառապես խաղաղ միջոցներով, դիվանագիտությամբ և միջազգային իրավունքի շրջանակում։
Սա կարևոր հարց է առաջացնում Հայաստանի համար։ Ադրբեջանը պնդում է, որ Հայաստանը պետք է իր Սահմանադրությունից հեռացնի Լեռնային Ղարաբաղին վերաբերող բոլոր հղումները՝ դա ներկայացնելով որպես խաղաղության նախապայման։ Բայց եթե Արգենտինան իրավունք ունի պահպանելու Մալվինասի վերաբերյալ իր սահմանադրական դիրքորոշումը՝ միաժամանակ հավատարիմ մնալով խաղաղ և դիվանագիտական ճանապարհին, ապա ինչո՞ւ Հայաստանը պետք է զրկված լինի նույն իրավունքից։ Սահմանադրական ձգտումը, երբ այն հետապնդվում է երկխոսության և միջազգային իրավունքի միջոցով, այլ ոչ թե ուժի կիրառմամբ, խաղաղության խոչընդոտ չէ․ այն ազգային քաղաքականության օրինական արտահայտություն է։
Իրական չափանիշը ոչ թե այն է, թե պետությունը պահպանո՞ւմ է սահմանադրական պահանջ, այլ այն, թե ինչ միջոցներով է այն հետապնդում։ Խաղաղությունն ամրապնդվում է այն ժամանակ, երբ պետությունները հանձնառու են դիվանագիտությանը, միջազգային իրավունքի հարգմանը և մարդու իրավունքների պաշտպանությանը, ոչ թե երբ նրանց ստիպում են ջնջել սեփական պատմությունը կամ հրաժարվել իրենց սահմանադրական սկզբունքներից։
