Հիմա վերադառնանք ընդդիմության բարեխիղճ լռակյացությանը: Այստեղ գլխավոր հարցերը, բնականաբար, հասցեագրված են «Ուժեղ Հայաստան» կուսակցությանը եւ դրա առաջնորդին: Սա միակ ընդդիմադիր ուժն էր, որը խոսում էր ոչ թե հնարավոր հաղթանակի, այլ բացարձակ հաղթանակի մասին։ Իսկ երբ հնչում էին «պլան Բ» ունենալու վերաբերյալ հարցեր, Սամվել Կարապետյանը սաստում էր՝ ասելով, թե «պլան Բ» իրենք չունեն, քանի որ միանգամայն վստահ են, որ վերցնելու են իշխանությունը։ Ընդ որում՝ Կարապետյանը ՀՀ քաղաքական պատմության մեջ եզակի հնարավորություն ունեցող դեմքերից է՝ իր հեղինակությամբ, միջազգային կապերով ու անցած ճանապարհով:
Ընդդիմադիր դաշտը հաշտ ու բարյացակամ էր նրա նկատմամբ, ժողովուրդը վստահում էր, հավատ ու հարգանք էր տածում Կարապետյանների զարմին: Նույնիսկ մրցակից ուժերն էին նախընտրական շրջանում հրապարակավ աջակցող խոսքեր ասում «Ուժեղ Հայաստանի» եւ նրա առաջնորդի հասցեին: Ցավոք, այդ բացառիկ վստահությունը չարդարացվեց. գրեթե բոլոր անկախ սոցհարցումներում ամենաբարձր վարկանիշն ապահովող եւ ՔՊ-ականների «աչքի փուշ» դարձած «Ուժեղ Հայաստանը» չկարողացավ դիմակայել իշխող քաղաքական ուժի գրոհներին ու ճնշումներին, քանի որ նրա դեմ դուրս էր եկել Փաշինյանի «գրպանային» իրավապահների, ոստիկանական ուժերի ողջ կոհորտան:
Հետո Սամվել Կարապետյանը հայտարարեց, թե ունեն Փաշինյանին հեռացնելու գաղտնի ծրագիր, բայց օրեր անց պարզվեց, որ այդ ծրագրի առաջին քայլը մանդատները վերցնելն է: Ասվում էր՝ դրանից քաղաքական նոր գործընթաց է սկսվելու: Ավելի վաղ հայտարարվել էր, թե «գաղտնի ծրագրի» շրջանակում ընդդիմությանը հաջողվել է հասնել ԱԺ նախագահ Ալեն Սիմոնյանի հեռացմանը, ինչը ոմանց կողմից գնահատվեց իբրեւ թեմայի անլրջացում: Ու այդպես՝ կատակի տալով, հասանք այնտեղ, որտեղ երկրին պարտություն եւ աղետներ բերած անձը երրորդ անգամ «ընտրվեց» Հայաստանի վարչապետ: Ցավալի է, բայց՝ փաստ. Նիկոլը վարչապետ է, եւ վե՞րջ…
Կարդացեք նաև
Հոդվածն ամբողջությամբ՝ «Հայացք Երեւանից» թերթի այս համարում
