Չորս գերակայությունից՝ մեկ կարգախոս․ ինչո՞ւ սահմանափակել քաղաքական պայքարի լայն հնարավորությունները և պատրաստվել մերժելու իշխանության նախատեսած գործընթացի արդյունքը, երբ կարող ես կանխել հենց այդ գործընթացը։ Ընդդիմությունն այսօր ունի նոր Սահմանադրության ընդունման ճանապարհը փակելու սահմանադրական որոշիչ լծակ՝ իշխանությանը պակասող վեց ձայնը։ Բայց հանրային հաղորդակցության մեջ արդեն սկսում է գերակայել ոչ թե այդ ճանապարհը փակելու, այլ դրա վերջում հնարավոր հանրաքվեին «ոչ» ասելու նարատիվը։ Սա քաղաքական ռազմավարության սկզբունքային հակասություն է։
Ճիշտ կարգախոս է, անհրաժեշտ քաղաքական դիրքորոշում։ Բայց նույնիսկ ճիշտ կարգախոսը կարող է հանգեցնել ռազմավարական սխալի, եթե այն սկսում է փոխարինել ամբողջական քաղաքական օրակարգին։ Խնդիրը ոչ թե ընդդիմության նախաձեռնությունը քննադատելն է, այլ դրա ստեղծած քաղաքական հնարավորությունը չկորցնելը։
12 ուժերի հայտարարության իրական ձեռքբերումը ոչ թե հերթական միասնության հռչակումն էր, այլ՝ չորս գերակայությունների շուրջ ձեռք բերված համաձայնությունը.
- Ալիևյան սահմանադրության պարտադրանքի մերժում։
- Խաղաղություն՝ առանց միակողմանի զիջումների և տարածքային կորուստների։
- Ազգային ինքնության և Հայաստանյայց Առաքելական Սուրբ Եկեղեցու պաշտպանություն։
- Ժողովրդավարական ազատությունների և իրավունքների վերականգնում։
Սրանք առանձին կարգախոսներ չեն։ Դրանք Փաշինյանի քաղաքականությանը հակադիր պետական, հասարակական և արժեքային ամբողջական այլընտրանքի հիմքեր են։ Հենց այդ պատճառով պետք է «Չորս գերակայությունները» դարձնել հանրային նույնականացման, քաղաքական հավաքագրման և կազմակերպման միասնական հենք։ Մարդիկ կարող են չընդունել նույն կուսակցությանը, չվստահել նույն առաջնորդին, բայց՝ կիսել պետության ապագայի վերաբերյալ նույն սկզբունքային պատկերացումները։
Կարդացեք նաև
Հոդվածն ամբողջությամբ՝ «Հայացք Երևանից» թերթի այս համարում



















































