Աննա Ագլատովան ժամանակակից օպերային արվեստի ամենավառ և պահանջված սոպրանոներից է: Հայկական արմատներով երգչուհին համաշխարհային օպերային արվեստում ներկայանում է որպես ռուսական, հայկական և ոչ միայն երաժշտական ավանդույթները միջազգային հեղինակավոր բեմերում արժանապատվորեն ներկայացնող արտիստ:
Նրա դերն ու ազդեցությունը բնութագրվում են հետևյալ առանցքային ուղղություններով.
1.Մոսկվայի «Բոլշոյ» թատրոնի առաջատար մենակատարը 2003 թ.-ից ի վեր հանդիսանում է այս թատրոնի աստղերից մեկը: Նրա ձայնն աչքի է ընկնում բացառիկ ճկունությամբ, վիրտուոզ տեխնիկայով և հարուստ տեմբրով:
2.Պարբերաբար հանդես է գալիս աշխարհի հայտնի օպերային թատրոններում և համերգասրահներում, այդ թվում՝ Փարիզի ազգային օպերայում, Վիեննայի պետական օպերայում, Ամբերտի դահլիճում, Լինքոլն կենտրոնում և այլն:
3.Համագործակցել և շարունակում է բեմելներն այնպիսի համաշխարհային մեծությունների հետ, ինչպիսիք են Վալերի Գերգիևը, Վլադիմիր Սպիվակովը, Ռենե Յակոբսը, Թեոդոր Կուրենտզիսը և այլք:
4.Երգչուհու հարուստ և բազմաժանր երգացանկում են ինչպես դասական օպերային (Մոցարտ, Ռոսսինի, Դոնիցետի, Պուչինի, Չայկովսկի…), այնպես էլ բարոկկո շրջանի երաժշտություն (Հենդել, Վիվալդի…):
5.Խիստ երաժշտական քննադատները հաճախ են ընդգծում, որ Ագլատովան օժտված է նաև վառ դերասանական տաղանդով, էներգիայով և բեմական հմայքով, ինչը նրա կերպարներին հաղորդում է կենդանություն:
Երևանյան 18-րդ միջազգային երաժշտական փառատոնի հերթական համերգում Աննա Ագլատովան հանդես եկավ Հայաստանի ազգային ֆիլհարմոնիկ նվագախմբի ընկերակցությամբ:
Դիրիժորական վահանակի մոտ էր Յարոսլավ Բիչկովը: Հնչեցին միայն Մոցարտի կոնցերտային արիաները՝ սոպրանոյի և նվագախմբի համար:
Aravot.am-ը համերգից հետո մեկ-երկու հարց ուղղեց արվեստագետին:
– Ազգային ֆիլհարմոնիկ նվագախմբի հետ հնչեցրիք Մոցարտի համերգային արիաները՝ մի երկացանկ, որը, համենայնդեպս, Հայաստանում շատ հազվադեպ է կատարվում: Ինչո՞ւ հենց այս ստեղծագործությունները:
– Ինչո՞ւ հենց Մոցարտ: Պատասխանը հենց հարցի մեջ է. որովհետև դրանք շատ հազվադեպ են կատարվում, ինչը ճիշտ չեմ համարում: Շատ հաճախ երգիչների ընտրությունը կանգ է առնում «հիթերի» վրա. ամեն ինչ պարզ է՝ համերգ է, հանդիսատեսին ծանոթ է երաժշտությունը, և հաջողությունը գրեթե երաշխավորված է: Բայց մենք հեշտ ճանապարհ չենք փնտրում: Այդ իսկ պատճառով մեր հիմնական նպատակն է հանդիսատեսին ներկայացնել այս մեծ, ապշեցուցիչ գեղեցկություն ունեցող ստեղծագործությունները:
– Ի՞նչ զգացումներ եք ապրում ամեն անգամ, երբ վերադառնում եք ձեր նախնիների հայրենիք՝ հայ հանդիսատեսի համար ելույթ ունենալու Ազգային նվագախմբի հետ:
– Իհարկե, առաջին անգամը չէ, որ ելույթ եմ ունենում ֆիլհարմոնիայի բեմում, ֆիլհարմոնիկի հետ:
Ես ինձ հանգիստ և վստահ եմ զգում, երբ կանգնած եմ մաեստրո Թոփչյանի կողքին. նա, անկասկած, հրաշալի երաժիշտ է և իսկապես բացառիկ մարդ: Ես հարգում և սիրում եմ այս նվագախումբը, որից ջերմություն եմ զգում՝ մի զգացում, որը սովորաբար լինում է մտերիմ ընկերների պարագայում: Բեմում շատ կարևոր է, երբ մեջքիդ հետևում նվագախումբ է, երաժիշտներ, ովքեր պատրաստ են աջակցել քեզ. պրոֆեսիոնալներ, որոնք հարգում են քեզ և իսկապես սիրում են իրենց գործը: Ուրախ եմ ու երջանիկ, որ հնարավորություն ունեմ երգելու Երևանում, ընկղմվելու մի ժողովրդի ոգու մեջ, որի արյունը հոսում է նաև իմ երակներում: Այստեղ ես հարազատություն եմ զգում բոլորի հանդեպ: Դա հրաշալի է, բառիս բուն իմաստով՝ անգին:
Սամվել Դանիելյան
Լուսանկարները տրամադրել է Ազգային ֆիլհարմոնիկ նվագախմբի PR բաժինը։
