Այսօր Հայաստանի համար մեկ խնդիրն այն է, որ Փաշինյանը ընտրել է Ադրբեջանի ռազմական հարձակումը անդադար զիջումներով հետաձգելու պակասամիտ քաղաքականությունը:
Նման քաղաքականության մեջ դեռ կարելի էր ռացիոնալ հատիկ գտնել, եթե այդ շահած ժամանակը օգտագործվեր Ադրբեջանի նկրտումներին ընդդեմ հակակշիռներ կառուցելու նպատակով:
Այո, անվտանգության ամենակարևոր երաշխիքը կլինի Ադրբեջանի հետ խաղաղության և հաշտության հաստատումը, բայց դրա համար լավագույն գործիքը այն չի, ինչ առաջարկում է Փաշինյանը:
Ոչ թե պետք է մերժվեին անվտանգության երաշխավորները, դաշնակիցները և միջնորդները և անպաշտպան Հայաստանը ապավիներ Ադրբեջանի բարի կամքին, այլ պետք է ժամանակը օգտագործվեր բանակն ու դաշնակիցների հետ կապերը ուժեղացնելու համար, որպեսզի այդ հակաշիռները սպահովեին Ադրբեջանի քաղաքականության փոփոխությունը և նրան դրդեին Հայաստանի հետ խաղաղություն կնքելու ցանկությանը:
Կարդացեք նաև
Լևոն ԶՈՒՐԱԲՅԱՆ
ՀԱԿ ՓՈԽՆԱԽԱԳԱՀ
