«2023 թվականից հետո, երբ բռնի տեղահանվեցինք, Արցախի նկարիչների միությունը գոյություն չունի։ Յուրաքանչյուրս փորձում է իր ձեւով ստեղծագործել»,- այս մասին «Արվեստի ձայնը» համաժողովում ասաց արցախցի նկարիչ Սամվել Թավադյանը։
«2023-ի հոկտեմբեր ամսին արդեն, երբ բնակարան վարձեցինք եւ ընտանիքով տեղափոխվեցինք, մտածեցի, որ այդ պրոցեսը կարող է երկար տեւել՝ առանց արվեստանոցի։ Եվ տան պայմաններում սկսեցի ստեղծագործել։ Ես սկսեցի ստեղծագործել, թեմատիկան նույնն էր, Արցախն էր, Շուշին էր։
Եվ 2024 թվականի օգոստոսին ցուցահանդեսի առաջարկություն ստացա Նարեկացի արվեստի միությունից եւ ցուցահանդեսով հանդես եկա։ Այդ ստեղծագործելու շրջանը ինձ համար փրկության շրջան էր, դա եւ թերապիա էր, եւ ինքնախաբեություն։ Սա լիարժեք ստեղծագործական կյանք չէ ինձ համար, բայց փորձում եմ շարունակել։ Ցուցահանդեսում արվեստաբաններ կային, բնորոշեցին, որ էս ամենից հետո իմ նկարներում ցավ չկա։ Չնայած ինձ համար այդպես չէ, բայց այդպես ներկայացրեցին»,- ասաց նա։
Նա հավելեց, որ Հայաստանում ստեղծագործելու լիարժեք միջավայր չկա։
Կարդացեք նաև
Ռոզա ՀՈՎՀԱՆՆԻՍՅԱՆ
Լուսանկարը՝ «Հայաքվեի»
