Նախընտրական քարոզարշավի առաջին մի քանի օրերի տպավորությունը միանշանակ է՝ իշխող ուժն առաջարկելու ոչինչ չունի։ Փաշինյանի քաղաքական հռետորաբանությունը գրեթե ամբողջությամբ կառուցվում է «կբռնենք», «կդատենք», «պատասխան կտան», «պատին կտանք» արտահայտությունների շուրջ։ Գրեթե յուրաքանչյուր ելույթ վերածվում է նույն բովանդակության կրկնության՝ հիշեցնելով անընդհատ նույն տողերի վրա պտտվող ձայնարկիչ։
Նա իր քաղաքական ողջ քարոզչությունը կառուցում է ոչ թե ապագայի, այլ ատելության վրա։ Նրա ելույթներում գրեթե անհնար է գտնել պետական մտածողություն, փոխարենը մշտապես առկա են սպառնալիքներ, վիրավորանքներ և ներքին թշնամիների մասին թեզեր։ Սա արդեն քաղաքականություն չէ․ սա հասարակությանը լարվածության մեջ պահելու տեխնոլոգիա է։
Ամենակարևոր հարցը, սակայն, մնում է անպատասխան․ իսկ ո՞րն է Հայաստանի ապագայի նրա ծրագիրը։
Նա չունի պատասխաններ այն հարցերին, թե ինչպե՞ս է զարգացնելու տնտեսությունը, ինչպե՞ս է ապահովելու անվտանգությունը, ինչպիսի՞ կրթական և սոցիալական բարեփոխումներ է նախատեսում, ինչպե՞ս է կանխելու արտագաղթը և բարձրացնելու մարդկանց կյանքի մակարդակը, ինչպե՞ս է վերականգնելու սոցիալական արդարությունն ու վստահությունն արդարադատության նկատմամբ։ Փոխարենը հասարակությունը մշտապես լսում է նույն սպառնալիքներն ու նույն խոստումները՝ «Տեր կանգնեք խաղաղությանը», «Կկանգնեցնենք եռագլուխ հրեշին», «Դատվելու են, պատասխան են տալու»։ Բա հետո՞։
Կարդացեք նաև
Քաղաքացիներին անընդհատ մատուցվում է նույն քաղաքական թատրոնը՝ «նախկինների դեմ պայքարի» անվերջ սերիալը։ Նա կրկին և կրկին վերադառնում է նույն թեմային՝ «մեղավոր են բոլորը, բայց ոչ իրենք»։ Ստացվում է՝ երկրի ապագայի մասին ասելիք չկա, դրա համար էլ քաղաքական օրակարգը լցվում է աղմուկով ու վրեժխնդրության հռետորաբանությամբ։ Մի ամբողջ քարոզարշավ նվիրված է ոչ թե երկիրը կառավարելուն, այլ թշնամիներ որոնելուն։ Բայց ժողովուրդը վաղուց սպասում է ոչ թե անվերջ մեղավորների փնտրտուքի, այլ կոնկրետ լուծումների։
Իսկ ինչի՞ մասին պետք է խոսեր Փաշինյանը։ Սեփական հաջողությունների մասին խոսելու ռեսուրս գրեթե չկա։ Եթե իշխանությունը ունենար շոշափելի արդյունքներ, տնտեսական մեծ առաջընթաց, անվտանգային հաջողություններ կամ հասարակական վստահության աճ, ապա իր քարոզարշավի կենտրոնում հենց այդ ձեռքբերումները կլինեին։ Սակայն երբ հիմնական ուղերձը կրկին պատիժն ու հետապնդումն են, դա արդեն ոչ թե զարգացման օրակարգ է, այլ ճգնաժամի խորացման նշան, և դա ավելի շատ հիշեցնում է քաղաքական ինքնապաշտպանություն։
Հայաստանին այսօր պետք են պատասխաններ, ոչ թե հերթական սպառնալիքները։ Մարդիկ ուզում են հասկանալ կարողանալու են ապրել Հայաստանում, թե արժանանալու են արցախցիների ճակատագրին։ Մարդիկ ուզում են երաշխավորված ապագա իրենց հայրենիքում։ Մարդիկ ուզում են լավ փոփոխություններ։
Էլինար Վարդանյան
