ՀԱԿ վարչության անդամ Տաթև Զորյանը գրում է.
«Քաղաքացիական պայմանագիր խմբակցության պատգամավորների կողմից շրջանառության մեջ դրված օրենսդրական նախագիծը, որով առաջարկվում է 6 ամիս և ավելի երկրից բացակայած քաղաքացիներին զրկել համապետական ընտրություններում քվեարկելու իրավունքից, դուրս է իրավական և դեմոկրատական պրակտիկայի տրամաբանությունից։
Սա վախի դրսևորում է և ընտրական գործընթացների արհեստական սրբագրման փորձ՝ ուղղված քաղաքական վերարտադրությունն ապահովագրելուն։
Ահա թե ինչու է վախեցած իշխող ուժը
Կարդացեք նաև
Խորհրդարանական ընտրությունների դասերը և լեգիտիմության դեֆիցիտը
Անցած խորհրդարանական ընտրությունները հստակ ցույց տվեցին, որ իշխող վարչակազմի ներքին վարչական և մոբիլիզացիոն ռեսուրսը հասել է իր կրիտիկական սահմանագծին, ինչի հետևանքով նրանք ձախողեցին սահմանադրական մեծամասնություն ձեռք բերելու խնդիրը։ Վիճակագրական և սոցիոլոգիական վերլուծությունները փաստում են, որ արտերկրում բնակվող կամ սեզոնային միգրացիայի մեջ գտնվող ՀՀ քաղաքացիների շրջանում գործող իշխանության վարկանիշը գտնվում է պատմական նվազագույնի վրա։ Չունենալով այդ զանգվածի քաղաքական վարքագիծը վերահսկելու կամ ուղղորդելու գործիքակազմ՝ իշխանությունը գնում է անցանկալի ընտրազանգվածի իրավական մեկուսացման ճանապարհով։
Քաղաքացիության ինստիտուտի արժեզրկում
Նախագծի հեղինակների կողմից շրջանառվող թեզը, թե «երկրի ապագան պետք է որոշեն միայն ՀՀ-ում մշտապես բնակվողները», հակասում է քաղաքացիության՝ որպես անձի և պետության միջև կայուն իրավաքաղաքական կապի հիմնարար սկզբունքին։ Սա ցինիկ մոտեցում է մի երկրում, որի մակրոտնտեսական կայունությունը տասնամյակներ շարունակ պահվում է հենց այդ միգրանտների տրանսֆերտների և ֆինանսական ներհոսքի հաշվին։ Պետությունը քաղաքացուն դիտարկում է բացառապես որպես տնտեսական դոնոր՝ զրկելով նրան քաղաքական սուբյեկտայնությունից և պետության կառավարմանը մասնակցելու սահմանադրական իրավունքից։
Միջազգային իրավական ստանդարտների և Սահմանադրության կոլիզիա
Առաջարկվող սահմանափակումն ուղղակիորեն հակասում է ՀՀ Սահմանադրության 48-րդ հոդվածին, որը հստակ սահմանում է ընտրական իրավունքի սահմանափակման բացառիկ հիմքերը։ Վերոնշյալ նախագծով բնակության ցենզ սահմանելը համապետական ընտրությունների համար կոպտորեն խախտում է նաև Մարդու իրավունքների եվրոպական կոնվենցիան (ՄԻԵԿ) և Վենետիկի հանձնաժողովի ուղեցույցները, որոնք արգելում են քաղաքացիների նկատմամբ խտրական իրավական սեգրեգացիան՝ ըստ նրանց ֆիզիկական գտնվելու վայրի։
Այս նախագիծը ոչ թե ընտրական համակարգի առողջացում է, այլ քաղաքական սնանկության դրսևորում։ Երբ քաղաքական ուժը չի կարողանում մրցակցել գաղափարների և արդյունքների դաշտում, նա սկսում է փոխել խաղի կանոնները՝ ընտրացուցակներն արհեստականորեն հարմարեցնելով իր վերարտադրության պահանջներին։ Սա հետընթաց է ժողովրդավարությունից դեպի ավտորիտարիզմ»։
