Իրավապաշտպան Զարուհի Հովհաննիսյանը «Հրապարակի» հետ զրույցում ասում է. «Հարցին պետք է երկու տեսանկյունից նայենք. նախ՝ որքանով է կալանքը որպես խափանման միջոց ընտրելը օրինական հիմքերի շրջանակներում արվում, եւ, առհասարակ, այդ պրակտիկան մեզանում որքանով է տարածված: Ցավոք, ուսումնասիրությունները ցույց են տալիս, որ կալանքը Հայաստանում շարունակում է մնալ ամենատարածված խափանման միջոցը՝ այն պարագայում, երբ կան այլ, տարատեսակ խափանման միջոցներ` գրավ, տնային կալանք, բացակայելու արգելք, վարչական հսկողություն եւ այլն: Իրավապահները շատ հանգիստ կարող են այս խափանման միջոցները կիրառել, սակայն մենք տեսնում ենք, որ նախընտրում են անձանց կալանավորել, հատկապես` որոշակի խմբերի ներկայացուցիչների պարագայում: Հատկանշական է, որ այդ կալանավորումները հիմնավորված չեն: Մարդուն կարող են կալանավորել միայն այն դեպքում, եթե նա խուսափում է քննչական գործողություններից, ազդեցություն է ունենում վկաների վրա, կամ եթե կա վտանգ, որ ենթադրյալ հանցանքը կարող է նորից կատարել: Այժմ ինչ-որ թույլ հիմնավորումների արդյունքում անձանց կալանքի են տանում, եւ դա թողնում է ծանր ազդեցություն իրավական տեսանկյունից եւ մարդու իրավունքների, դա նաեւ ազդում է քրեակատարողականների վրա: Մեկ տարի առաջ ունեինք ավելի շատ կալանավորված անձ, քան դատապարտյալներ, այժմ դինամիկան մի փոքր փոխվել է, կալանավորված անձինք չեն գերազանցում դատապարտյալներին, սակայն, միեւնույն է՝ կալանավորված անձինք գնալով շատանում են: 2022 թվականին կար 1210 կալանավորված անձ, այժմ՝ 1522: Սա նշանակում է, որ կալանավորումը շարունակում է մնալ որպես հիմնական խափանման միջոց, իսկ դա մարդու իրավունքների խախտում է: Չի կարելի մարդուն անհիմն ազատությունից զրկել: Ինչ վերաբերում է նրան, թե ինչու են կալանավայրերում մարդիկ մահանում, ապա, օրինակ, Արմեն Գրիգորյանը մահացավ, քանի որ ՔԿ-ում կար լրջագույն խնդիր՝ օդափոխության հետ կապված, եղանակն էլ բավականին տաք էր, այդ հեղձուկ օդին նրա առողջական վիճակն ավելի վատթարացավ, եւ նա մահացավ: Այդ պայմաններն ազդել էին նրա սրտանոթային մկանների վրա: Եթե Արմեն Գրիգորյանի պարագայում ամեն բան տեղի ունեցավ ուղիղ եթերի ժամանակ, երբ մենք տեսանք, որ անմիջապես բուժօգնություն ցուցաբերվեց, ապա այսօրվա դեպքով մենք չգիտենք, թե ինչպես են բուժօգնություն ցուցաբերել: Այստեղ նաեւ հարց է առաջանում` քրեակատարողական հիմնարկներում մահվան բոլոր դեպքերի պարագայում, երբ հարուցվում են վարույթներ, եւ քննվում են դեպքերը, ինչ արդյունքների են հանգում: Արդյո՞ք մենք աշխատում ենք այդ պատճառների ուղղությամբ, արդյո՞ք այն մարդիկ, որոնց պատճառով տեղի են ունենում նման դեպքերը, պատասխանատվության ենթարկվում են»:
Հայկ ԳԵՎՈՐԳՅԱՆ
Հոդվածն ամբողջությամբ՝ «Հրապարակ» օրաթերթի այսօրվա համարում:
