Պաշտոնական Երևանն ու Բաքուն համաձայնեցնում են սահմանազատման աշխատանքների հերթական «ուղեցույցները», իսկ հայ մարդու մոտ բնական հարց է առաջանում․ որտե՞ղ է ավարտվում մեր իրական անվտանգությունը։ Թղթի վրա գծված կոորդինատները կարող են սահմաններ որոշել քարտեզի վրա, սակայն դրանք անզոր են պաշտպանել մի ազգի, որի հոգևոր սահմաններն արդեն իսկ խարխլված են։
Մինչ պետական հանձնաժողովները զբաղված են տեխնիկական մանրամասների ճշգրտմամբ, մենք տեսնում ենք մի դաժան իրականություն․ սահմանազատումն ընթանում է միակողմանի զիջումների և հոգևոր արժեքների անտեսման ֆոնին։ Եկեղեցին, որպես մեր հողի և ինքնության հազարամյա պահապան, այսօր դուրս է մղված այդ գործընթացից։
Իշխանական քարոզչամեքենայի պատասխանատուները մեզ փորձում են համոզել, որ խաղաղությունը տեխնիկական հարց է, սակայն Սուրբ Ներսես Լամբրոնացին մեզ հիշեցնում է․ «Առանց հոգու խաղաղության՝ արտաքին խաղաղությունը սոսկ պատրանք է»։ Եթե մենք հաշտ չենք մեր պատմության, մեր հավատքի և մեր սրբությունների հետ, ապա ոչ մի «ուղեցույց» չի կարող երաշխավորել մեր վաղվա օրը։
Լրահոսը ողողված է քաղաքական խուզարկությունների և ձերբակալություններ լուրերով։ Նախընտրական լարվածությունը ստիպում է իշխանությանը դիմել բիրտ ուժի՝ փորձելով լռեցնել այլախոհությունը։ Սակայն ամենացավալին այն լռությունն է, որը պարտադրվում է Եկեղեցուն։ Երբ Արցախում մեր տաճարները հողին են հավասարեցվում, իսկ պաշտոնական Երևանը շարունակում է իր «բազմավեկտոր» պարը, Եկեղեցու ձայնը դառնում է միակ սթափեցնող զանգը։ Իշխանությունը վախենում է այդ ձայնից, որովհետև այն չի տեղավորվում իրենց գծած «թղթե սահմանների» մեջ։
Կարդացեք նաև
Գենադի Մնացականյան
Հայ քրիստոնյայի գիտակցության մեջ սահմանն այնտեղ է, որտեղ մենք կանգնած ենք մեր հավատքով։ Եթե մենք թույլ տանք, որ Եկեղեցին թիրախավորվի, իսկ պատմական հիշողությունը ծաղրվի ու մոռացության մատնվի, ապա մենք կկորցնենք մեր ներքին ինքնիշխանությունը։ Պետության իրավական անվտանգությունը սկսվում է հոգևոր արժեքների պաշտպանությունից։
Հունիսի 7-ի ընտրությունները լինելու են ոչ թե պարզապես քաղաքական ընտրություն, այլ ընտրություն սահմանի երկու կողմում՝ պատրանքի և իրականության, նյութական զիջման և հոգևոր տոկունության միջև։ Միայն այն ուժերը, որոնք Եկեղեցին դիտարկում են որպես պետականության անքակտելի դաշնակից, կարող են գծել այնպիսի սահման, որը հնարավոր չի լինի ճեղքել ոչ թղթով, ոչ էլ զենքով։
Գենադի ՄՆԱՑԱԿԱՆՅԱՆ
