Կառավարության գործունեության ծրագիրը ներկայացնող Նիկոլ Փաշինյանը ազդարարում է, որ այլեւս Հայաստանի Չորրորդ հանրապետություն է։ Ըստ ամենայնի, Նիկոլ Փաշինյանը այդպիսով սկսում է Հինգերորդի «ցրցամը»։
Հանրապետությունների «թվաբանությունը» նրա համար քաղաքական աճպարարության տարր է, որի միջոցով փորձում է ծնունդով քողարկել այն, ինչ «սպանել» է գործով կամ իր քաղաքականությամբ։ Նա սպանել է այն հանրապետությունը, որում «քայլեց» ու եկավ իշխանության, եւ որի առնչությամբ էր հայտարարում՝ «Արցախը Հայաստան է, եւ վերջ»։ Հիմա չկա թե Արցախը, թե Հայաստանը։
Հիմա Նիկոլ Փաշինյանը հայտարարում է՝ «Չորրորդ հանրապետություն է այլեւս, եւ վերջ»։ Բառացի չի ասում այդպես, բայց նույնն է իմաստը եւ տրամաբանությունը։ Իսկ դա նշանակում է, որ մեծ հավանականությամբ նույնն է լինելու հետեւանքը։ Այսինքն, ոչ թե լինելու է Հայաստանի նոր հանրապետություն, այլ դե ֆակտո չի լինելու Հայաստանի Հանրապետություն։ Լինելու է պետություն, որը մոդելավորողը ոչ թե Հայաստանի կառավարությունն է, այլ Ադրբեջանը։
Դա է թույլ տալիս հայտնել մտավախություն, որ իքս ժամանակ անց, Նիկոլ Փաշինյանը իր քաղաքական կենսունակությունը կամ «մեռելածին» քաղաքականությունը քողարկելու համար անհրաժեշտ կհամարի հայտարարել Հինգերորդ հանրապետության ծնունդ, ասելով, օրինակ, որ արագ փոփոխվող աշխարհում պետք է արագորեն փոխել նաեւ Հայաստանի Հանրապետության համարակալումը։
Կարդացեք նաև
Գործնականում, սակայն, Նիկոլ Փաշինյանի լեզվաքաղաքական աճպարարությունը չէ խնդիրը, որ կանգնած է Հայաստանի հանրության, ու թերեւս ամբողջ հայության առաջ՝ որպես հայկական պետականության հիմնարար շահառուների։ Խնդիրը՝ Նիկոլ Փաշինյանի եւ նրա առաջնորդած ուժի «թվաբանական» հնարքներին չտրվելն ու դրանցով չապրելն է, այլ Հայաստանի Հանրապետության եւ իրապես փոխվող աշխարհի փոխհարաբերության կոնցեպտուալ այլընտրանքներ մշակելը։ Դա կարեւոր է, ցույց տալու համար, որ Հայաստանում պետականության համարակալումը չէ հանրային ու վերնախավային ինտելեկտի առաստաղը։
ՀԱԿՈԲ ԲԱԴԱԼՅԱՆ
