Այսօր, «Արցախ» եւ «Լեռնային Ղարաբաղ» բառերու գործածութիւնը անընդունելի կը նկատուի վարչապետ Նիկոլ Փաշինեանի եւ անոր կառավարութեան կողմէ, որուն ապահովական ուժերը բանտարկած են անոնք, որոնք համարձակած են մարտահրաւէր նետել այս քաղաքականութեան: Կառավարութեան պաշտօնատարները կոպիտ եւ նուաստացուցիչ արտայայտութիւններով կը խօսին իրենց հայրենիքէն բռնի տեղահանուած արցախահայերու մասին:
Անընդունելի է յատկապէս Հայաստանի կառավարութեան այն քաղաքականութիւնը, որ պիտի ջնջէ Արցախի գոյութիւնը Հայաստանի մէջ հասակ նետող նոր սերունդի յիշողութենէն: Ասիկա կտրուկ հակադրութիւն մը պիտի ըլլայ բախտաւոր «Անկախութեան սերունդին», որ ներկայիս կը մեծնայ Հայաստանի եւ Սփիւռքի մէջ:
Աւելի՛ն, Սփիւռքի կազմակերպութիւնները կը մեղադրուին Հայաստանի կառավարութեան շահերուն դէմ գործելու յանցանքով, երբ անոնք կը պաշտպանեն արցախահայերու իրաւունքները, ներառեալ՝ Ատրպէյճանի մէջ գերի պահուողներու իրաւունքները:
Ըստ էութեան, Փաշինեանն ու իր կառավարութիւնը կը մեղադրեն Սփիւռքի կազմակերպութիւնները մարդկային իրաւունքներու պաշտպանութեան համար՝ հարց մը, որ իրենք կը պնդեն, թէ իրենց օրակարգին մաս կը կազմէ:
35 տարի առաջ Արցախի անկախութեան հռչակումը ոչ միայն Արցախի ժողովուրդի կամքի արտայայտութիւնն էր, այլ նաեւ վճռորոշ քայլ՝ մեր ազգային իղձերը իրականացնելու ուղղութեամբ: Արցախեան առաջին պատերազմի ընթացքին Ատրպէյճանի յարձակողապաշտութեան դէմ պայքարելու եւ յաղթական դուրս գալու Արցախի ժողովուրդի հերոսութիւնը ցոյց տուաւ մեր ազգին հաւաքական վճռակամութիւնը՝ մեր ազգային իտէալներուն հասնելու ճամբուն վրայ:
Վերջին վեց տարիներու դէպքերը՝ 2020ի պատերազմը, շրջափակումը, ցեղային զտման արշաւը, որ հասցուց Արցախի բռնի տեղահանման, ահռելի ազդեցութիւն ձգած են Արցախի ժողովուրդին եւ ընդհանրապէս ազգային մեր հոգեբանութեան վրայ: Դարերու ընթացքին մենք իբրեւ ազգ ապրած ենք, պայքարած ենք եւ յաղթահարած ենք նման անարդարութիւնները:
Արցախի ժողովուրդին ինքնորոշման իրաւունքի արտայայտման քաջարի քայլը եւ անոր յաջորդած զոհողութիւնները պէտք է ծառայեն իբրեւ կարեւոր եւ անհրաժեշտ մղիչ ուժ՝ համախմբուելու եւ հաւաքականօրէն վերականգնելու Արցախի ժողովուրդին իրաւունքները, որոնք բռնութեամբ եւ բացայայտօրէն խլուեցան անոնցմէ եւ մեզմէ՝ իբրեւ ազգ, եւ ապահովելու, որ մեր պատմութիւնը չջնջուի որեւէ ուժի կողմէ՝ օտար թէ ներքին:
Մեր երախտագիտութիւնը կը յայտնենք բոլոր անոնց, որոնք իրենց աշխատանքով եւ նուիրումով օգնեցին իրականացնելու Արցախի անկախութիւնը եւ կը խոնարհինք յիշատակին առջեւ անոնց, որոնք իրենց կեանքը զոհեցին Արցախի պաշտպանութեան եւ ազատութեան համար:
Մեր ազգային պարտականութիւնն է շարունակել պայքարը արցախահայութեան իրաւունքներուն, ինքնորոշման եւ վերադարձին համար՝ յանուն գալիք սերունդներուն:
Հոդվածն ամբողջությամբ՝ «Ասպարեզ» թերթում:
