«Սասնա ծռեր» խումբը հունիսի 5-ին հայտարարություն է տարածել, որով հայտնել է իր զինված պայքարի էջը փակելու և կառավարությանն աջակցելու մասին: Խումբը, որը 2016 թվականին գրավել էր Երևանի ՊՊԾ գունդը, ինչի հետևանքով սպանվել էր երեք ոստիկան, ներկայումս գտնվում է կալանքի տակ, և ընթանում է դատավարություն: «Սասնա ծռերը», միաժամանակ, իր համակիրներին կոչ է անում շարունակել ազգային-ազատագրական պայքարը, նոր՝ ժողովրդի վստահությունը վայելող կառավարությանն աջակցելով ամրանալու հարցում: Միևնույն ժամանակ, խումբը հայտարարում է նաև, որ իր զինված պայքարի արդյունքում է, որ իշխող համակարգի թելը կտրվել է, և հնարավոր է դարձել խաղաղ անհնազանդության հաղթանակը:
Այս պնդումներն, անշուշտ, հարաբերական են, և ի վերջո՝ նույն բանը ասելու, մեղմ ասած, ոչ պակաս հիմքեր ունի, օրինակ, Լևոն Տեր-Պետրոսյանը, որը գլխավորեց 2008-ի շարժումը: Ի վերջո՝ Նիկոլ Փաշինյանը իր պայքարը սկսել է դեռևս 2007 թվականի «Այլընտրանքից» ու քայլ առ քայլ գնացել դրան: Վերջին հաշվով, նույն բանը կարող է ասել Վազգեն Մանուկյանը, որն առաջին պայքարն է սկսել ընտրակեղծիքների դեմ և այլն, և այլն, ու այդպես գուցե հնարավոր է հասնել մինչև Ազգային միացյալ կուսակցություն, որը ԽՍՀՄ շրջանում պայքարում էր Հայաստանի անկախության համար:
Խնդիրը, իհարկե, տվյալ դեպքում դա չէ, այլ այն, որ հայտարարվում է զինված պայքարի էջը փակելու մասին: Հայաստանում չպիտի լինի այդպիսի էջի անհրաժեշտություն ընդհանրապես: Սակայն այստեղ էլ իրավիճակը, իհարկե, հարաբերական է, քանի որ «Սասնա ծռերի» հայտարարության մեջ այնքան էլ միարժեք չէ, թե նրանք ինչպես են տեսնում իրենց հետագա գործունեությունը, եթե այս կամ այն կերպ ազատվեն բանտից:
Արամ Ամատունի
Հոդվածն ամբողջությամբ կարող եք կարդալ «Ժամանակ» թերթի այսօրվա համարում
