Նախ եւ առաջ, կարելի չէ զանազանութիւն դնել երիտասարդ հերոսներու սխրանքներուն միջեւ, զանոնք բաժնել դասակարգերու, երբ կը խօսինք Սեպտեմբեր 27-էն ի վեր շարունակուող արցախեան մարտերուն մասին:
Սակայն կան իւրայատուկ պարագաներ։ Լուսանկարիչ Սիփան Գիւլիւմեանի ոսպնեակով «քաղուած» այս լուսանկարը եղաւ խորհրդանիշը այս պատերազմին։ Բազմաթիւ թերթեր, կայքէջներ եւ անձնական դիմատետրային էջեր, այս 19 գարուններ բոլորած՝ թնդանօթաձիգ Ալպերթ Յովհաննիսեանին լուսանկարը տեղադրեցին։
Ալպե՜րթը․․․ Եարի փոխան զէնք չէ՛, այլ թնդանօ՛թ գրկած էր։ Այդպէ՛ս էր իր աշխարհը՝ Սեպտեմբեր 27-էն ի վեր։
Ակներեւ է «փոքրիկն» Ալպերթին վիթխարի «մեծութիւնը», վրէժխնդիր կամքը, ժպտուն զայրոյթը, յաղթանակ կերտելու բերկրանքն ու անբեկանելի իղձը։
Այս «աստուածաշնչական» նկարը առնուած էր պատերազմի առաջին օրերուն. այլ հերոսներու կողքին, քանի մը օրէ ի վեր ո՛չ մէկ տեղեկութիւն կար Ալպերթէն։ Հոկտեմբեր 8-ին, ի յայտ եկաւ, թէ Ալպերթն ալ միացած էր յաւէրժի ճամբորդ դարձած հերոսներու փաղանգին։
Քանի մը մանրամասնութիւններ՝ այս հերոսին մասին։ Կ՛ուսանէր քաղաքական գիտութիւն, որոշած էր իր ապագան կերտել դիւանագիտական բնագաւառին մէջ։ Սեպտեմբեր 15-ին, Ալպերթ տօնած էր իր 19-րդ տարեդարձը եւ նախքան բանակ երթալը, իր մտերիմ ընկերներուն պատուիրած էր․- «Մինչեւ իմ գալը՝ ոչ մի հարսանիք չանէք, բոլորիդ հարսանիքներին ներկայ եմ լինելու»։ Խոստումներն ու ճակատագիրը շրջանցուեցան եւ արար աշխարհ կսկիծով, սակայն նաեւ «վրիժակամ հրճուանքով» ներկայ եղաւ Ալպերթի «լեռներու հարսանիք»-ին։
Հոդվածն ամբողջությամբ՝ «Հայրենիք» թերթի այս համարում
