Քաղաքակրթական և մշակութային հետազոտությունների կենտրոնի վերլուծաբան Աննա Դավթյան-Գևորգյանը գրում է.
«Ես համամիտ չեմ այն տեսակետի հետ, որ Իսրայելի կառավարության՝ Հայոց ցեղասպանության ճանաչումը Հայաստանին ու հայերիս ոչինչ չի տալիս։
Այս ճանաչումը երկու շատ կարևոր ըմբռնում է տալիս (պիտի որ տա) Հայաստանի հասարակությանն ու աշխարհասփյուռ հայությանը՝
թե ինչքան նշանակություն չունի ցեղասպանության միջազգային ճանաչման համար ցեղասպանության հարցը Հայաստանի արտաքին քաղաքական օրակարգի մաս դարձնելը,
և թե ինչքան ավելի շահեկան դերում է Հայաստանը հանդես գալիս, երբ իր արտաքին քաղաքական օրակարգից անկախ են տեղի ունենում ճանաչումները։
Կարդացեք նաև
Անկախ նրանից, թե ինչ դրդապատճառներով ու երբ է Իսրայելը ճանաչում Հայոց ցեղասպանությունը, ցեղասպանության ճանաչման փաստը կարևոր հանգամանք է ցեղասպանագիտության ու միջազգային իրավունքի տեսանկյունից։ Սրա մասին ցեղասպանագետներն արդեն գրել են։
Միաժամանակ, հիմա դա անելը, երբ Հայաստանի արտաքին քաղաքական օրակարգում այդ հարցն առաջնահերթություն չէ (հատուկ ուզում եմ ընդգծել, որ սա չի նշանակում Ցեղասպանության ժխտում, նշանակում է Ցեղասպանության հարցի տարանջատում արտաքին քաղաքականությունից ու այն միջազգային հարաբերությունների առևտրի առարկա դարձնելուց հրաժարում՝ առնվազն Հայաստանի կողմից), լավ առիթ է Հայաստանի հասարակության համար՝ առերեսվելու այն պարզ իրականությանը, որ ցեղասպանության ճանաչման հարցը գրեթե բոլոր երկրների դեպքում է հաճախ հենց աշխարհաքաղաքական հաշվարկների արգասիք ու զերծ բարոյականության ու արդարության մոտիվներից։
Իսկ Հայաստանի շահի դիտանկյունից վերլուծելու դեպքում, ավելի ակներև կլինի, որ եթե անկախությունից անմիջապես հետո Հայաստանի առաջին նախագահի որդեգրած՝ ցեղասպանության ճանաչման միջազգային ջատագովությունը Հայաստանի արտաքին քաղաքականությունից տարանջատելու քաղաքականությանը վերադարձ չլիներ, այսօր այս օրերին բոլորովին այլ միջազգային զարգացումների ականատես կարող էինք լինել։
Մասնավորապես, Իսրայելի կառավարության այս որոշումից հետո բարդացել են ու ռիսկային դարձել ոչ թե Հայաստան-Թուրքիա հարաբերությունները կամ անհանգստություններ առաջացել Հայաստան-Իրան հարաբերություններում, այլ քանի որ Հայաստանի մասնակցությունից անկախ գործընթաց է, ռիսկ կա, որ հարաբերությունների վատթարացում կարող է սպասվել կամ Ադրբեջան-Թուրքիա, կամ Ադրբեջան-Իսրայել հարաբերություններում (Ադրբեջանի արտաքին գործերի նախարարության՝ թեմայի վերաբերյալ հայտարարությունը հաշվի առնելով՝ ավելի հավանական է երկրորդ տարբերակը)։
Եթե խոհեմ լինենք, այս կարևոր դասերը կարող են շատ ավելի երկարաժամկետ օգուտներ տալ մեր հանրային քաղաքական մտածողությանը, քան «ճանաչումներ», որ ուղեկցել ենք էմոցիոնալ խանդավառությամբ ու ուռճացված հույսերով»։
