Սեպտեմբերի 2-ին հայկական համայնքի ներկայացուցիչներն ու ֆրանսիական քաղաքական և արվեստի աշխարհում հայտնի գործիչները հավաքվել էին Փարիզի քաղաքապետարանի աստիճաններին՝ ի աջակցություն Ադրբեջանում պահվող 11 հայ պատանդների։
Միջոցառումը կազմակերպել էին Ֆրանսիայի հայկական կազմակերպությունները համակարգող խորհրդի (CCAF) երկու ներկայացուցիչներ՝ Արա Թորանյանն ու Մուրադ Փափազյանը՝ պահանջելով ազատ արձակել Բաքվի վարչակարգի կողմից գերության մեջ պահվող Արցախի (Լեռնային Ղարաբաղի) տասնմեկ հայտնի գործիչներին։ Նրանց ազատ արձակման պահանջին աջակցում են Եվրախորհրդարանը, Ֆրանսիայի Ազգային ժողովն ու Սենատը, ինչպես նաև ԱՄՆ Ներկայացուցիչների պալատի արտաքին հարաբերությունների հանձնաժողովը։
Կարդացեք նաև
Նույն օրը՝ առավոտյան ժամը 10-ից քիչ առաջ, տեղեկացանք, որ թեև Փարիզի քաղաքապետարանը նախատեսում էր մասնակցել միջոցառմանը, քաղաքապետարանի ներկայացուցիչները ստիպված են եղել հրաժարվել մասնակցությունից՝ սպառնալիքների պատճառով։
Փարիզի քաղաքապետ Էմանուել Գրեգուարը Twitter-ում քննադատության է ենթարկվել Ֆրանսիայում Ադրբեջանի դեսպան Լեյլա Աբդուլլաևայի կողմից, որը հայտարարել է. «Բաքվի ռազմական դատարանի կողմից դատապարտված անձինք, այդ թվում՝ Ադրբեջանի կողմից Ղարաբաղի տարածաշրջանում ստեղծված խամաճիկ վարչակարգի նախկին ղեկավարները, մեղավոր են ճանաչվել ռազմական հանցագործությունների և մարդկության դեմ հանցագործությունների մեջ»։
Քաղաքապետին ուղղված այս հարցադրումը հաջորդել է նրա հայտարարությանը, որից ստորև ներկայացվում է մի հատված.
«Տիկին դեսպան,
Ձեր արձագանքը Փարիզի քաղաքապետարանի դիմացի հրապարակում այսօր բացված ցուցահանդեսին պահանջում է մի քանի փաստական ճշգրտում։
Հայերի և ադրբեջանցիների միջև խաղաղությունը չի կառուցվի պատմությունը վերաշարադրելով կամ այն մարդկանց ջնջելով, ովքեր ապրել են այդ պատմության միջով։ Հայերի ներկայությունը Լեռնային Ղարաբաղում չի սկսվել 1988 թվականին կամ ԽՍՀՄ փլուզմամբ։ Այն բազմադարյա պատմության մաս է, որը, մասնավորապես, վկայված է հայկական հնագույն կրոնական և մշակութային ժառանգությամբ։
Ամենից առաջ, Ձեր ներկայացրած պատմությունը շրջանցում է մի կարևոր իրադարձություն՝ 2023 թվականի սեպտեմբերին Լեռնային Ղարաբաղի հայ բնակչության գրեթե ամբողջական անհետացումը։
Տասնամյակների պատերազմից հետո հաշտեցումը չի կառուցվում վիճահարույց դատավարությունների և նախկին հակառակորդի ներկայացուցիչների շարունակական կալանավորման միջոցով, այլ հաշտեցման քայլերով, որոնցից առաջինը նրանց ազատ արձակումն է»։
Ժան ԷԿՅԱՆ
