Մեր դպրոցական տարիներէն մեզի փոխանցուած է, թէ «պատմութիւնը նաեւ միջոց է ազգային դաստիարակութեան, որ որ կը ճանչցնէ ժողովուրդի թշնամիներն ու բարեկամները, ազգային մշակոյթն ու արժէքները: Ընդհանուր զարգացման աղբիւր է. թէ՛ ուղեցոյց եւ թէ՛ օգտակար լուծում: Պատմութիւն ստեղծողը ինքը մարդն է: Ու չկայ աւելի սուրբ գործ, քան ծառայել իր ժողովուրդին: Իւրաքանչիւր անհատ իր ազգային եւ պատմական բազմաթիւ կապերով կապուած է իր ժողովուրդին»:
Արդ, Մայիս 28ը… ազգային պատմութիւն է: Եւ ազգային պատմութիւնը գիտնալը կը կապէ զայն իր ժողովուրդին, իբրեւ արժէքներ համախմբող ազդակ եւ զգացումներ չափող միջոց: Նաեւ՝ ներդաշնակութեան տանող ուղի: Անկասկած, ինքնութեան շտեմարանն է, ապագայի ճանապարհ բացող ուղի մը ըլլալով հանդերձ:
Ու ա՛յս թուականը, որ ամէն տարի հպարտութեամբ կը յիշենք եւ կը նշենք, մեզի միշտ կը խօսի,եւ կը թելադրէ իր ճառագայթող բառերով, իբրեւ մեր ինքնութեան եւ մեր ազգային նկարագրին ամբողջ աշխարհագրութիւն: Անոր համար, միշտ կը յիշենք: Կը վերլուծենք: Կ՛ոգեւորուինք: Ու ինքնաբերաբար՝ կը նորոգուինք:
Ահա հոսկէ է որ կը սկսի այս թուականին կախարդանքը: Մեր իսկական արժէքներուն հայելին ըլլալով հանդերձ, մեր կեանքին նոր եւ տարբեր իմաստ տուող թափ մըն ալ է, հայութիւնը միաւորող յստակ եւ հաստատ կամուրջ: Յստակ նախագիծ: Մէկ խօսքով, հայու ազգային պատմութեան անբաժան, անժամանցելի եւ լուսաւոր թուականներէն մէկը:
Կարդացեք նաև
Հոս է որ մենք զմեզ կը տեսնենք: Ահա թէ ինչո՞ւ եւ ինչպէ՞ս հպարտ ենք մեր ժողովուրդի ստեղծումով եւ նոյնքան ալ՝ երախտապարտ: Որովհետեւ Մայիսեան յաղթանակի իւրաքանչիւր բառ, դէպք եւ կամ դէմք, գոյն ունի: Սրբութեան կուտակում:
Դարձեալ Մայիս 28 է, քաջութիւն, նուիրում, եւ հերոսութիւն միախառնած դիմագիծ եւ ինքնութիւն կերտող թուականը:
Ժամանակն է, որ ունենանք ապագայակերտ կեցուածք մը՝ ազգային եւ քաղաքական գոյներով: Կախարդական գաւազանով կարելի չէ յաղթանակ կերտել: Մայիսեան յաղթանակին համար Խրիմեան Հայրիկի շերեփին տեղ, սուինը օգտագործուած էր, որուն շնորհիւ մեր անկախութիւնը անբաժանելիօրէն կապուեցաւ մեր հողին: Բայց… լաւ յիշէ՛ք… մեր անհոգութեան եւ գիտակցութեան պակասին կրնայ զոհ երթալ մեր անկախութիւնը:
Այսօր ունինք ազատ եւ անկախ հայրենիք մը, որուն գլխուն վրայ դժբախտաբար վտանգ կախուած է: Քաղաքական գայլերը միշտ պատրաստ են յօշոտելու:
Չեմ գիտեր ինչո՞ւ նման բաներ լուրջի չենք առներ: Պարզ զգացումով հայրենիք եւ պետութիւն չստեղծուիր: Երկրի մը անկախութիւնը ձեռք կը ձգուի թէ՛ արեան գինով եւ թէ մեծ ու զոհաբեր աշխատանքով ու անսակարկ ցանկութեան պայմաններով։ Ժամանակն է որ բոլորս ալ վերագնահատութեան ենթարկենք հայ կեանքը:
Կը ցաւինք, որ այս օրերուն բազմաթիւ երեւոյթներ «ստուերներ» կը ձգեն մեր անկախ պետականութեան վրայ, նոյնիսկ խամրեցնելով անոր անկախութեան արժէքը։ Որովհետեւ, այսօր մեզմէ շատերու մօտ հայրենասիրութեան պակասը զգալի է։ Կարծես հայրենի հողին վրայ շատերու մօտ պակսած է ներշնչող եւ ոգեւորող մթնոլորտը։ Անոր համար շատեր կը հեռանան եւ կամ կը մտածեն հեռանալ փոխանակ մասնակցելու հայրենիքը աւելի բարեկեցիկ դարձնելու ճիգին։
Քաղաքական իմաստութիւն է պէտք, եւ մեր ներուժը միաւորող ազդակ, հայութիւնը օղակող նախագիծ եւ կամուրջ: Միւս կողմէ, փառք Աստուծոյ, նոր սերունդ մը ունինք, որ իր կարգին դուրս գալով գիտակցութեան մշուշէն կը ծրագրէ իր ապագակերտ կեցուածքը մեր ազգային եւ քաղաքական գոյներով:
ԳԷՈՐԳ ՊԵՏԻԿԵԱՆ
Հոդվածն ամբողջությամբ՝ «Ասպարեզ»-ում
