Հունիսի 25-ին ճեպազրույցի ընթացքում Նիկոլ Փաշինյանը արեց մի հայտարարություն, որը դուրս մնաց ընդհանուր ուշադրությունից, բայց որը՝ շատ կարեւորի մասին էր: «Այո, ես նաեւ ասել եմ՝ Արցախը Հայաստան է, եւ վերջ։ Եվ նախընտրական քարոզարշավի ընթացքում, դրանից էլ առաջ տասնյակ անգամներ եմ ասել՝ այո, ես այն մարդն եմ, որը դա ասել է։ Եվ այդ ասելու արդյունքում է, որ մենք հասել ենք այս կետին։ Եթե չասեի՝ մենք մնալու էինք այդ թակարդի մեջ այդ պատանդի կարգավիճակում, որովհետեւ այդպես էլ չէինք հասկանալու, լավ, մեզ հետ ի՞նչ է կատարվում եւ ինչո՞ւ է կատարվում»,- հայտարարել է Նիկոլ Փաշինյանը:
Սա փաստորեն ուղղակի խոստովանություն է, որ ինքն այդ հայտարարությունն արել է իրավիճակը սրելու համար: Որովհետեւ, եթե Նիկոլ Փաշինյանն այսօրվա կետը համարում է դրա արդյունք, այլ ոչ թե հետեւանք, ապա նա այդ հայտարարությունը ներկայացնում է ոչ թե սխալ, այլ միտումնավոր արված սրացում: Չէ՞ որ պատերազմի, դրանում պարտության հետեւանքով է, որ «հասել ենք այս կետին»: Հակառակ պարագայում նա կասեր, որ այդ հայտարարության հետեւանքով ծանրացած իրավիճակը եւ զարգացումներն են իրեն բերել ներկայիս համոզման, որ պետք է գնալ ոչ թե կոնֆլիկտի, այլ հաշտվելու, համաձայնելու քաղաքականության, բերել այն եզրահանգման, որ պետք չէ գնալ հակադրության ճանապարհով, եւ այլն, եւ այլն: Բայց, նա չի ասում, թե սխալվել է, սխալ պատկերացումներից ելնելով է արել այդ հայտարարությունը: Նա ասում է, որ արել է այսօրվա արդյունքի համար: Իսկ այսօրվա «արդյունքը» Արցախի կորուստն է, ու արդեն Հայաստանի հանդեպ Ադրբեջանի շարունակվող հավակնությունները:
Գործնականում, սակայն, որքան էլ Փաշինյանը փաստորեն ինքն իր բերանով ըստ էության անում է սենսացիոն խոստովանություն, իմ գնահատականը շարունակում է մնալ տարբերվող: Ես կարծում եմ, որ նա ներկայումս ավելի գերադասելի է համարում խոսել «գիտակցված» քայլերի, քան սխալվելու մասին:
Որովհետեւ, եթե նա խոսի սխալվելու մասին, ապա այստեղ առաջանում է մեծ հարց՝ իսկ ո՞վ ասաց, թե նա չի սխալվում հիմա: Իսկ ո՞վ ասաց, որ տարիներ անց նա մի որեւէ պատճառաբանությամբ էլ չի ասի, որ գիտակցված զոհաբերել է անկլավները, Սյունիքի ճանապարհները, ադրբեջանցիների վերադարձը, հայկական գյուղատնտեսությունը, եւ այլն, եւ այլն, որ փրկի օրինակ՝ Արարատյան դաշտի ինքնիշխանությունը: Ահա հանրային գիտակցության մեջ այս կասկածը թույլ չտալու համար էլ նա ավելի գերադասելի է համարում խոստովանելը, որ ամեն ինչ արել է գիտակցված, քան ասելը, թե՝ սխալվել է, եղել է ոչ կոմպետենտ՝ թե բանակցության, թե պատերազմ վարելու հարցում:
Կարդացեք նաև
Հակոբ ԲԱԴԱԼՅԱՆ
