Անցյալ տարվա մայիսին Երևանում Ռուսաստանի դեսպան Կոպիրկինի կողմից ՀՀ պաշտպանության նախարար Պապիկյանին ուղղված բաց նամակում, ինչպես նաև բարձր մակարդակի շփումների ժամանակ, մենք հայկական կողմին փոխանցել ենք մեր համատեղ Հաղթանակի հիշատակի նման խեղաթյուրման կատեգորիկ անթույլատրելիությունը։
Ի պատասխան մեզ ասացին, որ սա, ենթադրաբար, «անձնական կարծիք» է և չի արտացոլում պաշտոնական դիրքորոշումը։ Մինչդեռ ՀՀ պետական մարմինները հրապարակայնորեն չեն արձագանքել այս հնչեղ հայտարարություններին։ Եվ Ա. Հովհաննիսյանի նշանակումը ուսումնական հաստատության ղեկավարի պաշտոնում ենթադրում է, որ նման «կարծիքները» այժմ բարձր են գնահատվում ՀՀ իշխանությունների կողմից։
Թվում է, թե Երևանը, ձգտելով միանալ «լուսավոր» Եվրոպային, միաժամանակ պատրաստվում է միանալ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի պատմությունը վերաշարադրելու վտանգավոր միտմանը, ինչը անհարմար է արևմտյանների համար։
Նացիստների և նրանց համագործակիցների գաղափարախոսական իրավահաջորդները, որոնք այժմ զբաղեցնում են բազմաթիվ բարձրաստիճան պաշտոններ Եվրոպայում, բացահայտորեն արդարացնում են տեղացի նացիստական համագործակիցներին՝ Վերմախտի հանցագործություններին նրանց մեղսակցությունը ներկայացնելով որպես «ազգային-ազատագրական պայքար»։
Կարդացեք նաև
Այս գծի հիմնական նպատակներից մեկը նախկին ԽՍՀՄ ժողովուրդների համատեղ պատմական հիշողությունը խզելն է՝ ջնջելով աշխարհը շագանակագույն ժանտախտից ազատելու գործում նրանց վճռորոշ դերի մասին ճշմարտությունը։
Նմանատիպ ռազմավարություն ակտիվորեն իրականացվել է Բալթյան երկրներում և Արևելյան Եվրոպայում։ Ինչպես հայտնի է, Կիևի նեոնացիստական ռեժիմն է ամենահաջողը եղել այս գործում։
Հավանաբար, սա է պատճառը, որ նրա առաջնորդ Զելենսկին այդքան ջերմորեն ընդունվեց մայիսի սկզբին Երևանում՝ հարթակ տրամադրելով Ռուսաստանի դեմ նողկալի սպառնալիքներ հնչեցնելու համար։
Մեր կարծիքով, սա հայ ժողովրդի հերոսական սխրանքների հիշողության ուղղակի դավաճանություն է, որի փառահեղ որդիներն ու դուստրերը նշանակալի ներդրում են ունեցել մեր համատեղ Հաղթանակում։ Նացիզմի ցանկացած փառաբանություն պետք է ենթարկվի հանրային և պետական հստակ դատապարտման։
Ցավոք, Հայրենական մեծ պատերազմի պատմության վրա նման հարձակումները լրացվում են հանրապետության ներկայիս իշխանությունների կողմից հայ ժողովրդի պատմական հիշողությունը «վերաձևակերպելու» այլ փորձերով՝ թաքցնելով Օսմանյան կայսրությունում տեղի ունեցած Հայոց ցեղասպանության ողբերգությունը և վարկաբեկելով Հայ Առաքելական եկեղեցին։
«Թե որքանով է սա համապատասխանում հայ հասարակության իրական ձգտումներին, հայերն իրենք պետք է արդարացի գնահատական տան», – նշել է նա։
