Խորդուբորդ, դժվարանցանելի ու փոշոտ ճանապարհը Ձյունաշող գյուղ տանելիս կորչում է կիսախարխուլ տանիքներով, ճաքճքած, կիսաքանդ պատերով, դատարկ ու լռությամբ լի տների շարքերում, որոնց տերերը վերջին 15 տարվա ընթացքում անվերադարձ լքել են գյուղը:
Սահմանամերձ Ձյունաշող գյուղի լքված և դատարկ տների շարքը շուտով կհամալրվի ևս մեկով, որի 18 տարվա բնակիչները Մարտիրոսյանների բազմազավակ ընտանիքն է:
Ձյունաշողը հայտնի է որպես Ադրբեջանի հայ փախստականներով վերաբնակեցված գյուղ: Ղարաբաղյան պատերազմի ժամանակ (1988-1994) Ադրբեջանում գտնվող Քերքենջ գյուղը, որտեղ ապրել են հայերը, փոխանակել են Լոռու մարզում գտնվող Կզլշաֆագի (Ձյունաշողի) հետ, որտեղ հիմնականում ադրբեջանցիներ են ապրել:
Ղարաբաղյան հակամարտության հետևանքով ադրբեջանցիների հետ ամբողջովին փոխանակած սահմանամերձ Ձյունաշողում շուրջ 300 բնակելի տնից այժմ մնացել են 60-ը: Գյուղում այժմ բնակվում է 169 մարդ:
Սոցիալական պայմաններից ելնելով՝ Ձյունաշողի բնակչուհի Անուշ Հակոբյանը, ով 18 տարի առաջ Երևանից տեղափոխվել է այս սահմանամերձ գյուղը, ամուսնու և 5 երեխաների հետ նույնպես որոշել է գյուղից հեռանալ և տեղափոխվել նեքևի Մեծավան գյուղը:
«Ստեղ ոչ մեկս աշխատանք չունենք, ապրում ենք մեր կովերի հույսով: Որպես բազմազավակ երեխաների մայր «Փարոսից» էլ կտրեցին ինձ՝ պատճառաբանելով, թե կովերը շատ են (4 կով), հերիք են մեզ, իսկ անչափահաս երեխեքս 3-ն են: Բախտներս բերեց, ամուսինս էս տարի Ռուսաստան խոպան գնաց, ասֆալտի գործ ա անում, սեպտեմբերին հետ կգա»,- ասում է արևից սևացած դեմքով, կկոցած աչքերով ու դեղին, չխնամված մազերով Անուշը:
Ընտանիքի ապրուստը հոգալու համար երեխաներից աշխատում է միայն 8-րդ դասարանի Նարեկը՝ որպես նախրապան:
Մանրամասն՝ կարդացեք այստեղ
