«Մատաղիսի» հայտնի գործով սկզբում 15 տարվա, ապա ցմահ ազատազրկման դատապարտված, իսկ երեկ Շիրակի մարզի ընդհանուր իրավասության դատարանի վճռով արդարացված երեք երիտասարդներից Արայիկ Զալյանի ուղեղում իրավապաշտպան դառնալու միտքը տարիներ առաջ բանտախցում է հղացել:
Մինչ բանակ գնալը մտածում էր վերադառնալուն պես համապատասխան կրթություն կստանա և գործարարությամբ կզբաղի:
Սակայն բանակում ծառայած 11 ամիսները 18-ամյա երիտասարդի համար ընդհատվեցին բանտախցերում ու տարբեր դատական ատյաններում իր անմեղությունը ապացուցելով: «Տարիներ առաջ զինվորական ծառայությունն ընդհատվեց ու փոխարինվեց կալանքով: Անազատության երկար ու ձիգ տարիների ընթացքում շատ եմ հանդիպել նույն կարգավիճակով այլ երիտասարդների՝ նախկին զինծառայողների, ովքեր նույնպես անօրինական ձևով դատապարտվել էին բանակում կատարված տարբեր հանցագործությունների համար: Կային մարդիկ, ովքեր պայքարում էին իրենց իրավունքների համար, բայց շատ էին նաև նրանք, ովքեր երկար պայքարից հետո հիասթափվել էին ու հաշտվել ճակատագրի հետ: Իմ ընտրությունը պայքարն էր՝ ամեն գնով հասնելու արդարադատության: Իրավապաշտպան – իրավաբան դառնալու միտքը ծնվեց ինքնաբերաբար: Սկսեցի ուսումնասիրել օրենսգրքերը: Առաջին գիրքը, որ կարդացել եմ անազատության մեջ, Սահմանադրությունն է»,-Aravot.am –ի հետ զրույցում պատմում է Արայիկ Զալյանը, ով արդեն 4 տարի աշխատում է ՀՔԱ Վանաձորի գրասենյակում` որպես իրավաբան:
Վերհիշելով անցյալը` Արայիկ Զալյանը նշում է, որ «Մատաղիսի» գործը յուրահատուկ փորձ է, որը ստիպում է կյանքին այլ անկյունից նայել: «Կյանքը, ըստ էության, պայքար է … իմ դեպքում դա քիչ ավելի դժվար էր: Դժվար էր ապացուցել, որ «մածունը սպիտակ է»: Հարկավոր է գիտակցել, որ ցանկացած մարդ կարող էր հայտնվել նույն իրավիճակում, ցանկացածի կարող էր առաջադվել նմանատիպ մեղադրանք»,-ասում է Արայիկ Զալյանը:
Կարդացեք նաև
Շուրջ երեք տարի հանրապետության ամենատարբեր քրեակատարողական հիմնարկներում սահմանափակ տարածության ու սահմանափակ թվով մարդկանց հետ ապրած օրերն ու դրանց հաջորդող արդեն վեց տարվա դատական քաշքշուկները Արայիկ Զալյանը տխրությամբ է հիշում:
Թեեւ ֆիզիկական ու հոգեբանական ճնշումները, ծեծը, անազատության շունչը զգալը, իսկ հետագայում նաեւ անորոշության զգացողությունը սեփական ապագայի հանդեպ, երբ անգամ չես կարող լքել հայրենիքդ` ուսման մեջ կատարելագործվելու եւ զարգանալու համար, իրենց խոր հետքն են թողել արդարության համար պայքարի ելած երիտասարդի կյանքում, այնուամենայնիվ, նա չի վհատվել: «Անկախ թե որ դատարանն է գործը քննել, միշտ հույս եմ ունեցել, որ կգան ու արդարացման վճիռ կհրապարակեն: Երբ դու ինչ-որ բան չես արել, ցանկացած պարագայում սպասում և ակնկալում ես արդարադատություն»:
Անուշ ԲՈՒԼՂԱԴԱՐՅԱՆ
