Տարին գոմեշով է սկսվում։
Սիրուշոյի «Պռե, գոմեշ» երգը հասկացանք, էդ ո՞ր անող-դնողը չէ լավը.
Նա անհնազանդ է ու քար,
Աջ/չ/քերում ապրում է լուռ պայքար,
Կարդացեք նաև
Կյանքը հողի հետ՝ մենամարտ,
Հաղթահարում է իր հոգով անպարտ։
Գոմեշի նման հլու-հնազանդ կենդանին կարող է շատերի մուսան դառնալ.
Պռե՛, գոմեշ,
Ա՛ռ հա՛, գոմեշ,
Պռե՛րե՛, գոմեշ,
Ա՛ռ հա՛, գոմեշ,
Տա՛ր հա՛, գոմեշ,
Պռե՛րե՛, գոմեշ։
Թող ներվի ասել, այս ֆոնի վրա անխղճություն է ողջ Հայաստանին մատակարարել այդ խեղճ հայվանի միսը։ Երգչուհին մեղմ քնքշանքով գովաբանում է կենդանու պայքարի ոգին, քարի ու հողի հետ մարտնչելը, կամքը, ելք գտնելը, չնահանջելը, չհանձնվելը, մենամարտը, անպարտ հոգին, արդարությունը, ազնվությունը, պատիվը, սերունդ տալը եւ… ա՛ռ քեզ, գոմեշ… «Ֆեյսբուքում» նրբազգաց մեկը գրում է՝ արա՜, բա էդ ո՞նց կերանք այդ ազնիվ կենդանու միսը… Կերաք, բա չկերա՞ք,- խնդմնդում է իշխանությունը։ Գոմեշի միս կերցնելու համար տես քանի հոգի են կալանավորվել ու տուգանվել… Բա մե՞ղք չի առավոտից իրիկուն անող-դնող այդ շունչը, բա իշխանությունից բացի մեկը չլինի՞, որ գնահատի այդ գործարար կենդանուն… Ծնվում է նոր երգ.
ՀՀԿ-ն կանգնած է անհաղթ,
Գոմեշն է պաշտպանված, կանգնած հաղթ,
Ով նրա կոտոշին մոտ գա,
ՀՀԿ-ն կգոռա՝ կոռուպցիա։
Պռե՛, գոմեշ,
Ա՛ռ հա՛, գոմեշ,
Պռե՛րե՛, գոմեշ,
Ա՛ռ հա՛, գոմեշ,
Տա՛ր հա՛, գոմեշ,
Պռե՛րե՛, գոմեշ…
Հասմիկ ԲԱԲԱՋԱՆՅԱՆ
«Հրապարակ»
