ԵՊՀ Հայ գրականության պատմության ամբիոնի դասախոս, դոցենտ, բանասիրական գիտությունների թեկնածու Սերժ Սրապիոնյանը որևէ հուսադրող լուր չունի Արցախյան պատերազմի ժամանակ անհետ կորած եղբորորդուց:
Արծրուն Հովհաննիսյանը լրագրողների հետ զրույցում ասել է, որ պատերազմի օրերին որևէ կեղծ տեղեկատվություն չի տրամադրել, ասել է՝ «հաղթելու ենք», ոչ թե՝ «հաղթում ենք»: Սերժ Սրապիոնյանից հետաքրքրվեցինք՝ որպես զինվոր ունեցող քաղաքացի՝ ինչպե՞ս է ընկալել Արծրուն Հովհաննիսյանի մատուցած տեղեկատվությունը, ինչպե՞ս է «հաղթելու ենք» թեզը հասկացել, և ըստ նրա՝ Արծրուն Հովհաննիսյանի տրամադրած տեղեկատվությունն իրականության հետ աղերս ունե՞ր, թե՞ այնուամենայնիվ ապատեղեկատվություն էր:
«Արծրուն Հովհաննիսյանը ինձ նման բազմափորձ և երկար տարիներ ապրած մարդուն նույնպես խաբեց. խաբեց իր դեմքի արտահայտությամբ, իմանալով ճիշտ տեղեկատվությունը՝ խաբեց: Առաջին օրերին ես նույնիսկ գրառում կատարեցի, որ նա հավակնում է լինել մեր օրերի Լևիտանը, և այդ մի գրառման համար ես գլուխս կախում եմ, որովհետև ինձ պետք է պարզ լիներ, որ մեր տղան հոկտեմբերի 18-ին Իջևանի իր զորամասից տեղափոխվեց Իշխանաձոր, Այգեհովիտ, և այնտեղից հաջորդ օրը այլևս տեղեկություն չստացանք:
Արծրուն Հովհաննիսյանի «հաղթելու ենք»-ը, ըստ էության, այն թմրանյութի աստիճանաբար ահագնացող կաթիլն էր, որ ներարկվում էր հայ մարդու մե,ջ և հայ մարդը, որ ի սկզբանե հակված էր հաղթելուն, հավատ էր ընծայում իր բանակի հանդեպ, որովհետև բանակն իսկապես այդպիսին էր, նրան պարզապես պատերազմի ընթացքում անդամահատեցին ապաշնորհությամբ, և նաև՝ դիտավորությամբ, որպեսզի պարտությունը լիներ անբեկանելի: Եթե Արծրուն Հովհաննիսյանը և նրա ամբողջ արբանյակները ճիշտ տեղեկատվություն տարածեին ամենասկզբից, շատ հրամանատարներ կզգաստանային, ավելի լուրջ կմոտենային խնդրին, կպարտադրեին, որպեսզի այդ զորահավաքը, լրահավաքն անպայման կայանար, կպարտադրեին իրեն գերագույն հռչակած հրամանատարին, որը զինվորական գործից հասկանում է այնքան, ինչքան ես՝ տիեզերքից, որպեսզի Ղրիմից իրենց խոստացված օգնությունն առանց որևէ ակնկալիքների ընդունվեր, բանակը համալրվեր, որովհետև նրանք փորձառու մարտնչողներ էին Ղրիմից: Ե՛վ Ղրիմի հայկական համայնքի ղեկավարը, և՛ կամավորների հրամանատարն այդ մասին ասել են, որ 7000 հոգու աջակցությունը չի ընդունվել: Ինչո՞ւ չի ընդունվել. որպեսզի նրանց ոգով, նրանց համարձակությամբ, նրանց կենսափորձով, որոնք կռվել էին, այսպես կոչված՝ ԱԹՍ-ների դեմ, չօգտագործվեր և մեր զինվորները չփրկվեին: Ես հանցագործության մասին հաղորդում եմ տալիս՝ միտումնավոր կերպով, կանխամտածված կերպով մեր 18-21 տարեկան սերունդը մղեցին մսաղաց՝ կործանելու համար, որպեսզի ավելի համոզիչ թվար հաղթելու անհնարինությունը և պարտվելու անխուսափելիությունը»,- ի պատասխան՝ ասաց նա:
Կարդացեք նաև
Ռազմիկ ՄԱՐՏԻՐՈՍՅԱՆ
Հոդվածն ամբողջությամբ՝ «168 ժամ» թերթի այսօրվա համարում
