Երեւանում մայիսի 4-ին եւ 5-ին անցկացված եվրոպական երկրների առաջնորդների գագաթնաժողովը արժանացավ համաեվրոպական ուշադրության:
Ի՞նչ շոշափելի օգուտներ է Հայաստանը ակնկալում ստանալ գագաթնաժողովից, բացի մեդիա ոլորտի արձագանքներից: Հայաստանը այս լծակը օգտագործելո՞ւ է առաջ տանելու իր ազգային շահերը, թե՞ կառավարությունը այն ծառայեցնելու է իր ներքին քաղաքական նպատակները իրագործելու համար, հատկապես նախընտրական այս շրջանում: Անձամբ ես հակված եմ մտածելու, որ վերջին ութ տարիների ընթացքում Հայաստանի իշխանությունները ոչ մի էական քայլ չեն կատարել կամ գործադրել Ռուսաստանի շահերի դեմ, նույնիսկ եթե այդ շահերը հակասել են Հայաստանի շահերին: Մինչ հռետորաբանությունը հաճախ լարված է պահել հարաբերությունները եւ արտահայտված տեսակետները տարբեր են եղել, մի փաստ, այդուհանդերձ, մնացել է անփոփոխ: Ամենաբարձր մակարդակում, այսինքն՝ ՀՀ վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանի եւ ՌԴ նախագահ Վլադիմիր Պուտինի միջեւ անմիջական, ակտիվ հաղորդակցությունը հարատեւորեն շարունակվել է առանց ընդմիջումների: Կարելի է, ուրեմն, կրկնել, որ Հայաստանը չի գործել ընդդեմ Ռուսաստանի գլխավոր շահերի, դուրս չի եկել ԵԱՏՄ-ից կամ ՀԱՊԿ-ից: Ռուսաստանը պաշտոնապես մնում է Հայաստանի ռազմավարական դաշնակիցը, ռուսական զինվորական հենակետը շարունակում է գործել Հայաստանում, եւ Ռուսաստանը մնում է Հայաստանի գլխավոր առեւտրական գործընկերն ու արտահանման առաջնահերթ նպատակակետը:
Այնպես որ, եթե Հայաստանը ներկա կրիտիկական ժամանակահատվածում ԵՄ անդամակցության ցանկություն չի հետապնդում, նշանակում է այդ հարցը իր արտաքին քաղաքականության օրակարգում տեղ չի գրավում: Մոսկվան այդ առումով մտահոգվելու քիչ պատճառ ունի: ԵՄ-ին անդամակցելու քննարկումները հավանաբար կմնան հռետորական մակարդակներում եւ կոնկրետ գործողությունների չեն վերածվի: Միեւնույն ժամանակ նման գործընթացները կարող են ծառայել ապահովելու հանրային բարենպաստ կարծիք վարչապետ Փաշինյանի եւ նրա իշխանության հանդեպ:
ՍՈՒՐԵՆ Ա. ՍԱՐԳՍՅԱՆ
Միջազգայնագետ, ԱՄՆ արտաքին քաղաքականության փորձագետ
Կարդացեք նաև
Անգլ. բնագրից թարգմանեց՝ ՀԱԿՈԲ ԾՈՒԼԻԿՅԱՆԸ
(The Arm. Mirror-Spectator)
Հոդվածն ամբողջությամբ՝ «Ազգ» շաբաթաթերթում
