Այն, ինչ տեղի է ունենում սահմաններին, դանդաղ հոսող, չհայտարարված պատերազմ է: Պարզապես վերջին տարիներին այնքան ենք վարժվել չդադարող սահմանային փոխհրաձգություններին, եւ դրանց արդյունքում ցավալիորեն արձանագրվող մարդկային կորուստներին, որ այս ամենն ընկալվում է իբրեւ իրավիճակի թեժացում:
Սակայն այս պատերազմը ոչ մի կերպ չի աղերսվում ներհայաստանյան իրականության հետ. կարծես չկա արտաքին վտանգի գիտակցումը, չի զգացվում, որ հասարակությունը պատրաստ է ամենաանցանկալի զարգացումներին: Որովհետեւ այն առանցքը` պետական իշխանությունը, որը պարտավոր է ապահովել այդ մթնոլորտը, այնքան է մեկուսացել հասարակությունից, պարփակվել ինքն իր համար ստեղծած վարդագույն իրականության մեջ, որ գրեթե ամբողջությամբ օտարացել է, կորցրել վստահությունն իր նկատմամբ:
Որքան էլ մեր բանակի պատասխանը հիմա լինի համարժեք, իրավիճակի հետագա բարդացման պարագայում առանց հասարակության ու ժողովրդի աջակցության, առանց իրականությանը ուղիղ հայացքով նայելու, տնտեսության մեջ առկա իրական խնդիրները տեսնելու ու չեզոքացնելու, հանրային համընդհանուր նիհիլիզմը հաղթահարելու, պետությանը ոչինչ չի հաջողվելու անել:
Պատերազմի վերսկսման հնարավորության մեծացմանը զուգընթաց սա վերածվում է մեր ներքին ամենակարեւոր մարտահրավերի: Եվ գոնե պետության դիմադրողականության բարձրացման համար իշխանությունը պարտավոր է սեփական ժողովրդի հետ լինել անկեղծ ու միասնական:
«Երկիր»
