Հանրության ուշադրությունը գրավեց Անուշավան Տեր-Ղեւոնդյանի անվան երաժշտական դպրոցում տնօրենի պաշտոնակատարի քայլը, երբ նա աշակերտական ցուցահանդեսի պատից հեռացրել է 10-ամյա արցախցի աշակերտուհու նկարչական աշխատանքը` ասելով, որ աշխատանքի բովանդակությունը «հակապետական» է։ Իսկ աշակերտուհին նկարել էր Ստեփանակերտի «Մենք ենք՝ մեր սարերը» հուշարձանը կամ հայտնի Տատիկ-Պապիկը։
Ի՞նչ կլիներ, եթե այս դրվագը հայտնի չդառնար հասարակական կազմակերպություններին, որոնք էլ հանրայնացրին պատմությունը։ Չէր լինի հանրային ուշադրություն, ու թերեւս չէին լինի արդարացումները, թե՝ նկարը հեռացվել է ոչ թե «հակապետական» բովանդակության, այլ կարգապահական խախտման համար։ Իհարկե այս բացատրությունն ինքնին զավեշտ է, բայց իրավիճակը ոչ միայն զավեշտալի չէ, այլ նույնիսկ՝ սարսափելի։ Համենայնդեպս, դժվար է ավելի մեղմ բնորոշում տալ մի երեւույթի, որը այլ բան չէ, քան մանկական հիշողության հետապնդում, մանկական կարոտի հետապնդում։
Դա արվել է պետական կառույցների ուղիղ հանձնարարականի շրջանակներո՞ւմ, թե՞ ժամանակավոր պաշտոնակատարը պարզապես փորձել է իր այդ քայլով վաստակել վերեւների բարեհաճություն եւ խրախուսանք։ Կարեւոր չէ, որովհետեւ երկու պարագայում էլ տեղի ունեցողը հետեւանք է հենց բարձրաստիճան պաշտոնյաների վարքագծի ու քաղաքականության, որոնք իրենք են հրապարակավ հրաժարվել Արցախից եւ այն որակել իբրեւ Հայաստանի անկախության դեմ իրականացված ծրագիր։ Այն Արցախը, որի անունով «երդվելով» էին նաեւ եկել իշխանության 2018 թվականին։
Հիմա «երդումների» հասցեատերը ոչ թե Հայաստանի հանրությունն է, այլ՝ Ադրբեջանը, իսկ բովանդակությունը՝ լրիվ հակառակը։ Եվ սա այնպիսի ակնառությամբ վարվող քաղաքականություն է, որ ներքեւներին այլեւս առանձնապես ուղիղ ցուցումներ պետք էլ չեն։ Պետք է պարզապես, որ այս իրողությունը իր ամբողջ վտանգավորությամբ հանրային գիտակցման ու գնահատականի արժանանա խորությամբ։ Խորություն, որը հասնում է մինչեւ հայ-ադրբեջանական, այսպես կոչված, Խաղաղության պայմանագրի տեքստ։ Այդ տեքստն իր տողերով ու տողատակերով հանդերձ, պարունակում է նաեւ հենց այն իրավաքաղաքական սահմանումները, որոնք լինելու են Ադրբեջանի ուղղությամբ «երդումների» իրավա–պայմանագրային ռեւիզիայի հիմքը։
Հակոբ ԲԱԴԱԼՅԱՆ
