«ՊԵՏՔ ՉԷ ՀԵՐԹԱՊԱՀԵԼ ԶՈՒԳԱՐԱՆԻ ԴՌԱՆ ՄՈՏ»

Երեխաների մոտ ձեռնաշարժություն կոչվածը մանկական սեռականության դրսեւորում է, ինքնաբացահայտում

«Ձեռնաշարժությունը կամ, ինչպես սեքսոլոգիայում են ասում՝ օնանիզմը (մաստուրբացիա) էրոգեն գոտիների, սեփական սեռական օրգանների արհեստական գրգռումն է՝ սեռական բավարարվածություն ստանալու նպատակով: Դրա ձեռքբերումը կապված է կենսասոցիալական աններդաշնակության հետ, որը պայմանավորված է սեռական զարթոնքով՝ այն պահին, երբ անձը սոցիալական առումով դեռ չի հասունացել: Այդ աններդաշնակությունը խորանում է երեխաների ու դեռահասների արագացված աճի եւ ֆիզիկական զարգացման գործընթացով»,- ձեռնաշարժության մասին այսպես ասաց Մ. Հերացու անվան ԵՊԲՀ սեքսապաթոլոգիայի կլինիկայի բժիշկ-սեքսապաթոլոգ Վրեժ Շահրամանյանը, հավելելով, որ ձեռնաշարժությունը սկիզբ է առնում սեռական հասունացման շրջանում եւ դադարում սեռական կյանքի սկսվելու հետ:

Ըստ սեքսոլոգի, ձեռնաշարժությունը միջոց է, որը հնարավորություն է տալիս վերացնել կամ մեղմացնել ֆիզիոլոգիական դիսկոմֆորտը, որի պատճառը չբավարարվող կենսաբանական պահանջմունքն է: Բժիշկը նշում է, որ այդ դիսկոմֆորտը կարող է առաջանալ անգամ նեղ հագուստից. «Իսկ որպես վատ սովորություն՝ առաջանում է վաղ տարիքում, երբ նեղ հագուստը գրգռում է սեռական օրգանները: Առաջացող հաճելի զգացումները երեխան հետագայում ձգտում է վերապրել՝ դիտավորյալ գրգռելով սեռական օրգանները»: Բացի այդ, նմանատիպ հաճելի զգացումներ Վ. Շահրամանյանի մեկնաբանմամբ երեխային պարգեւում են նաեւ ծնողները՝ համբուրելով երեխայի էրոգեն գոտիները. «Օրինակ՝ աճուկի շրջանը, որովայնի ստորին մասը, նստատեղը, սեռական օրգանները: Նմանօրինակ երեւույթները պետք է դիտարկել իբրեւ սեռական դաստիարակության կոպտագույն սխալներ»:

Հարցին՝ առողջության համար որքանո՞վ է վնասակար ձեռնաշարժությունը, բժիշկն ասաց. «Առողջությանը ձեռնաշարժության բացասական ազդեցությունը պայմանավորված է ամենից առաջ դրա՝ չհիմնավորված, չափազանցված եւ մոգոնված բացասական հետեւանքների հանդեպ վախով, որը կարող է հանգեցնել նյարդային խանգարումների: Բացի այդ, վաղ տարիքում ձեռնաշարժությունը երեխայի ուշադրությունը կարող է հանգեցնել սեռական ոլորտի վրա՝ նպաստելով սեռական վաղ զարթոնքին՝ դրանցից բխող անբարենպաստ հետեւանքներով հանդերձ: Ձեռնաշարժության գործողությունից հետո դեռահասը, սովորաբար, իրեն ճնշված է զգում: Հաճախ նա ջանում է պայքարել ձեռնաշարժության դեմ, ամաչել դրանից»:

Տղամարդկանց մոտ ձեռնաշարժությունն առավել հաճախ հանդիպում է 13-18 եւ ավարտվում 25-27 տարեկանում, կանանց մոտ 25 տարեկանից հետո խթանվում է եւ իր առավելագույն հաճախականությանը հասնում 30-50 տարեկանում: Ըստ սեքսոլոգի, պատճառը կանանց սեքսուալ լիբիդոյի ուշ՝ 25-ից հետո արթնանալն է:

Սեքսապաթոլոգը ընդգծում է՝ որպես կանոն, ձեռնաշարժությամբ զբաղվում են դեռահասները, նրանք, ովքեր շատ ազատ ժամանակ եւ չօգտագործվող էներգիա ունեն:

Բժշկի փոխանցմամբ, գոյություն ունեն ձեռնաշարժության տեսակներ, որոնցից ամեն մեկն ունի իր նշանակությունը՝ «Նախ պատանեկան հիպերսեքսուալության շրջանի մաստուրբացիա: Սա պատանեկան հիպերսեքսուալության դրսեւորումներից է, որի հիմքում ընկած է կենսասոցիալ աններդաշնակությունը, քանի որ սեռական ոլորտի կենսաբանական ձեւավորումը ժամանակային առումով չի համապատասխանում անձի սոցիալական այն փոփոխություններին, որոնք հնարավորություն են տալիս հաստատելու կանոնավոր սեռական կյանք: Գոյություն ունի նաեւ սեռական եւ սոցիալական հասունացումների տարանջատում, երբ պատանին արդեն կայացած է սեռական առումով, բայց դեռեւս սոցիալապես եւ իրավաբանորեն իրավունք չունի մտնելու ամուսնական կապի մեջ: Այդ պատճառով ձեռնաշարժության այս տեսակը հանդես է գալիս իբրեւ փոխարինիչ տարբերակ՝ փոքր-ինչ թուլացնելու ֆիզիոլոգիական դիսկոմֆորտը: Ծնողները պետք է իրազեկ լինեն՝ այս շրջանի ձեռնաշարժությունը համարվում է նորմալ եւ բոլորովին պետք չէ հերթապահել զուգարանի կամ լոգարանի դռան մոտ՝ անդադար նայելով ժամացույցին: Առավել եւս՝ ամենեւին էլ հարկ չկա դեռահասին հեքիաթներ պատմել, թե տղամարդու սերմի պաշարները լիմիտավորված են, ուստի պետք է «խնայողաբար» օգտագործել այն, կամ վախեցնել նրանով, թե իբր ձեռնաշարժությունը հանգեցնում է հիշողության վատացման կամ օրգանիզմի հյուծման»:

Մյուս տեսակը, ինչպես նշում է բժիշկը, ֆրուստրացիոն պսեւդոմաստուրբացիան է, որը սեռական օրգանների այնպիսի ձեռնաշարժումն է, որը չի ուղեկցվում ո՛չ սերմնաժայթքումով, ո՛չ էլ հեշտանքով: Իսկ վաղ՝ նախապուբերտատային մաստուրբացիան ի հայտ է գալիս նախքան սեռական հասունացման առաջին դրսեւորումները, որպես կանոն, մինչեւ 10 տարեկանը: «Այս տեսակին հատկանշական է սերմնաժայթքման եւ հեշտանքի միջեւ դիսոցիացիայի երեւույթը՝ հեշտանք առանց սերմնաժայթքման կամ հակառակը: Սովորաբար, սեռական հասունացման հետ այս դիսոցիացիան անցնում է»,- ասում է Վ. Շահրամանյանը:

Գոյություն ունի նաեւ փոխարինող մաստուրբացիա. վերջինս էլ ի հայտ է գալիս կանոնավոր սեռական կյանքով ապրելուց հետո՝ սեռական ձեռնպահության մեջ հայտնվելու ժամանակ:

«Բացի այդ, կա նաեւ կպչուն մտքերի մաստուրբացիա: Սա բնորոշվում է կպչունության հատկանիշով: Եթե ձեռնաշարժության վերոնշյալ բոլոր տեսակները մի քանի տարի հետո անհետանում կամ իրենց տեղը զիջում են այլ տեսակին, ապա այս դեպքում մաստուրբացիան համառորեն շարունակվում է՝ նույնիսկ ամուսնանալուց հետո: Անձը ի զորու չէ իր կամքով սանձելու մաստուրբացիայի հարկադրող պահանջը եւ չի հասկանում, թե ինչու է դիմում այդ քայլին, երբ դրա կարիքը չունի: Այս տեսակը ախտաբանական է, պահանջում է բուժական միջոցառումների կիրառում: Իսկ ընդօրինակված մաստուրբացիան բնորոշվում է նրանով, որ այն իրականացվում է ոչ սեփական նախաձեռնությամբ: Սովորաբար, դրա պատճառը սեռապես ավելի հասուն եւ հատկապես դեռահասային հիպերսեքսուալության մաստուրբացիայով զբաղվողներից հետ չմնալն է եւ նրանց կողմից ճնշման չենթարկվելը»,- պարզաբանում է սեքսոլոգը:

Ինչ վերաբերում է մանկական տարիքում դիտարկվող ձեռնաշարժությանը, նրա խոսքով, դա մանկական սեռականության նորմալ դրսեւորում է, որն ուղղված է ինքնաբացահայտմանը: