Եվրոպացիներն այս ֆորումին ժամանեցին նախնական բանաձեւով՝ կրկին վերահաստատելով իրենց պահանջն առ այն, որ Ադրբեջանն ապահովի Արցախի ժողովրդի՝ արժանապատիվ եւ անվտանգ վերադարձը հայրենիք՝ միջազգային երաշխիքների ներքո։ Ավելին՝ նրանք պահանջեցին ազատ արձակել Բաքվում ապօրինի դատապարտված հայ բանտարկյալներին։ Ինչո՞ւ էր դա նրանց հարկավոր։ Մի՞թե ԵՄ անդամ պետությունները չգիտեին, որ նշյալ մոտեցումը կարող է գրգռել ե՛ւ Ադրբեջանի նախագահին, ե՛ւ Հայաստանի ղեկավարությանը, որոնք հոգնել էին ամեն առիթով հայտարարելուց, որ նման հարցադրումներն ուղղակի վտանգում են Հայաստանի Հանրապետությունը։ Ամենայն հավանականությամբ, նրանք լավ էլ գիտեին։
Այնուամենայնիվ, ԵՄ անդամ երկրներն այժմ ընդունում են իրենց 14-րդ բանաձեւը՝ նույն կետերով։ Ավելին՝ Ադրբեջանի նախագահին, որը չափազանցեց իր դիրքորոշումը ֆորումում, ամենաբարձր մակարդակով ասվեց, որ ԵՄ-ը չի փոխի իր մոտեցումը։ ՀՀ վարչապետին եւս, ըստ էության, հասկացվեց, որ նրա կարծիքը միակը չէ, որով ապահովվում է Հայաստանի անվտանգությունը։ Սա կրկնակի դժվար էր բացատրել, քանի որ նրանք լսեցին վարչապետի հուզիչ հորդորը՝ մոռանալ արցախցիների վերադարձի իրավունքի մասին ՀՀ-ն վտանգող խոսույթը նույնիսկ ԵՄ ամբիոնից։
Կարծում եմ՝ եվրոպական համայնքի մտադրությունների մասին քննարկումները Հայաստանում պետք է սկսվեն հետեւյալ հարցից. մասնավորապես՝ ինչո՞ւ է Եվրախորհրդարանը համառորեն բարձրացնում Լեռնային Ղարաբաղից «տեղահանված» մարդկանց իրավունքների հարցը։ Ի վերջո, թվում է՝ եվրոպացիներին ավելի ձեռնտու է օգտվել այս թեմայի շուրջ լռությունից եւ «իրենց սեփական օրակարգն առաջ մղել»։
Արդյո՞ք որեւէ հայ ունի դրա բացատրությունը։ Պարզապես մի՛ խոսեք «հանուն ժողովրդավարական Հայաստանի արդարության կամ մարդու իրավունքների մասին», որոնք արցախահայերի դեպքում նրանք բոլորով համատեղ ոտնահարել են։
Կարդացեք նաև
Կարծում եմ՝ այս հարցի պատասխանը կարող է օգնել մեզ հասկանալ, թե ինչ է կատարվում Հայաստանի եւ մեր տարածաշրջանի շուրջ։ Հետեւաբար՝ առայժմ մենք կկենտրոնանանք Հայաստանի շուրջ եվրոպական աշխուժացման նկարագրված կողմի վրա։
Մանվել ՍԱՐԳՍՅԱՆ
Հոդվածն ամբողջությամբ՝ «Հայացք Երևանից» թերթի այս համարում
