Փօխադրութեան տէքստ՝ միջին դասարանցիների համար
Եւ երբ սկսուեց 1999-ի փէտրուարը, Հայոց աշխարհում շատերին թվաց, թէ դէռեւս 1988-ի փէտրուարն է, քանզի բօլօրովին ցուրտ չէր, եւ բօլօրի ուշադրութիւնը սեւեռուած էր Վանօյի վերա։ Իսկապէս իսկը 1988-ի փէտրուարն էր, քանզի ոչ միայն բօլօրովին ցուրտ չէր, այլեւ դարձեալ խօսում էին Տէր-Պէտրօսեանը, Մանուկեանը, Արարքցեանը, Կապուտիկեանը, Հայրիկեանը եւ այլք, իսկ Դէմիրճեանը, ինչպէս եւ այն ժամանակ, դարձեալ մտածում եւ փիքր էր անում։
Եւ քանզի կրքերը նոյնպէս հար եւ նման էին 1988-ի կրքերին, ուստիեւ ժօղովուրդը դարձեալ բաժանուեց Արցախը սիրողների եւ չսիրողների, հայրէնասէրների եւ դաւաճանների, դարձեալ առանց մտածելու, որ ընդամէնը մէկ ազգի մէջ այդքան մէծ քանակութեամբ դաւաճաններ եւ հայրենասէրներ չեն կարող լինել։
Եւ միակ նշանը, որ յուշում էր, թէ դա ոչ թէ 1989-ն է, այլ՝ 1998-ը, այն էր, որ՝ արդէն Բադալեանն էլ էր խօսում։
