Չենք հասցնում մարսել մի հարվածը, երբ երկրորդն է գալիս, չենք հասցնում քննարկել պաշտոնյաների շուրթերից հնչող, մեղմ ասած, տարօրինակ, իսկ ավելի ճիշտ՝ զազրելի մեկնաբանություններն, ասենք, մեր բանակի մասին, երբ մտքի հաջորդ գիգանտը հերթական աբսուրդային խոսքն է հնչեցնում: Ավելի հաճախ մտածում ես՝ լավ, ի՞նչ պատասխանենք այդ մարդկանց, քանզի վերլուծել նրանց մտքի գոհարներն այլևս ի զորու չենք:
Շարունակում ենք ակնկալել, որ նրանցից շատերը գոնե խղճի նշույլներ կունենան և ուղղակի կլռեն, բայց անգամ այդ երանությանը չենք արժանանում: Ցավալի է նաև խոստովանել, որ այժմ նման ենք ուղևորների, որոնք դեռ 2018 թվականի գարնանն ավտոբուս էին նստել «Պայծառ ապագա» կայարան հասնելու համար: Խոստովանենք՝ ավտոբուսի ղեկը վստահել ենք մեկին, որը, մեղմ ասած, վստահելի մարդ չէ, որը հինգ տարվա ընթացքում ապացուցել է, որ վարել չգիտի: Նա վարում է ավտոբուսը, իսկ մենք շարունակում ենք դրա մեջ մնալ, չենք կանգնեցնում ընթացքը, որ վարորդին փոխենք։ Ի դեպ, վարորդին փոխելու լավագույն տարբերակն ընտրություններն էին, բայց շատերը մեր երկու պետությունների գլխին բերված աղետից հետո անգամ երկրի ղեկը վստահեցին նույն մարդուն, որը հուսախաբ էր արել: Ինչո՞ւ: Այդ հարցի պատասխանն ինքս չունեմ: Բայց տարօրինակ ու ավելի հաճախ զայրացնող է այն, որ հիմա մեր ավտոբուսից փախչում են նրանք, որոնք 2021 թվականին «վարորդին» վստահության քվե տվեցին, այս դեպքում էլ երևի «թողեք, թող քշի» սկզբունքն էր գործում։
Օր օրի ամեն ինչ ավելի է վատթարանում, բայց վարորդին փոխելու փոխարեն շատերն ավտոբուսն են փոխում, նստում այն մեկը, որի ուղղությունը երազանքի երկիրն է:
Լուսինե ԱՌԱՔԵԼՅԱՆ
Հոդվածն ամբողջությամբ՝ «Փաստ» թերթի այսօրվա համարում։
