Մեր զրուցակիցը քաղաքագետ Արմեն Բաղդասարյանն է:
– Բայց 2021-ին պարտության եւ պատերազմի վերքը թարմ էր: Ինչո՞ւ այն ժամանակ ծրագրերի նկատմամբ անտարբերություն չէր նկատվում:
– Որովհետեւ այն ժամանակ ծրագրերը հետաքրքրում էին մարդկանց, ինչու՝ որովհետեւ գրեթե բոլոր քաղաքական ուժերը, մեծ հաշվով, ասում էին նույն բանը` անգամ իշխանությունները: Բոլորն ասում էին, որ Արցախը պետք է անջատվի հանուն փրկության, որ Հայաստանը պետք է մնա որպես Արցախի անվտանգության երաշխավոր, ասում էին, որ Հադրութը եւ Շուշին պետք է դեօկուպացվեն, եւ այսպես շարունակ: Ուղղակի այդ ժամանակ քաղաքական ուժերի կողմից առաջարկվող տարբերակներն էին այլ, բայց գաղափարը նման էր: Դա է պատճառը, որ 2021-ին մարդիկ ծրագրերի միջեւ էին կատարում իրենց ընտրությունը, իսկ այժմ ճամփաբաժանը լրիվ այլ է: Ծրագրերն այլեւս էական չեն: Շատերը մտածում են՝ ընտրություններից հետո Հայաստան լինելո՞ւ է, թե՞ չի լինելու: Խոսքը սրա մասին է: Մի մասն ասում է, որ Հայաստանը դառնալու է ռուսական գուբերնիա, մի մասը կարծում է, որ Հայաստանը դառնալու է թուրքական վիլայեթ: Այս օրերին Ռուսաստանից կոշտ պարտադրանքներ են դնում մեզ վրա, անգամ հիշեցնում են ուկրաինական Մայդանը: Այստեղից եւս պարզ է դառնում, որ հասարակությունը նորից ու նորից երկու հիմնական մասի է բաժանվել: Ոմանք համարում են, որ ռուսները մեզ սպառնում են, թե Հայաստանը կարող է դառնալ Ուկրաինա: Ոմանք էլ կարծում են, որ Ռուսաստանն ուղղակի զգուշացնում է, որ Արեւմուտքը Հայաստանը կդարձնի Ուկրաինա: Այսինքն` ստացվում է, որ երկու դեպքում էլ Հայաստանի ուկրաինացման հեռանկարը բավականին լուրջ է, եւ դրա հետ համակարծիք են բոլոր կողմերը, սակայն խնդիրն այն է, թե ով Հայաստանը կդարձնի Ուկրաինա:
Հայկ ԳԵՎՈՐԳՅԱՆ
Հոդվածն ամբողջությամբ՝ «Հրապարակ» օրաթերթի այսօրվա համարում:
