Պետական համակարգից եւ իշխանությունից գործարարության տարանջատման մասին նախագահի հնչեցրած միտքը ոչ միայն օլիգարխիայի առկայության, այլեւ վերջինիցս քաղաքական իշխանության կախվածության անուղղակի խոստովանություն էր։ Նշանակո՞ւմ է սա արդյոք, որ եկել է սխալն ուղղելու ժամանակը, դժվար է ասել։ Փաստը, որ նախագահն այդ խոստովանությունն անում է հենց ընտրարշավն սկսելուն զուգընթաց, թույլ է տալիս մտածելու, որ նման իրական տրամադրվածություն եւ քաղաքական կամք առայժմ չկա։ Այդ ուղղությամբ անցած 3 տարիներին որեւէ էական քայլ չի արվել։ Մինչդեռ ընտրական շրջափուլերից դուրս ժամանակահատվածներում նման կարգի սկզբունքային հարցերի լուծումը ոչ միայն ավելի արժանահավատ կլիներ, այլեւ՝ արդյունավետ։
Փոխարենը՝ իշխանությունն այդ ընթացքում ամեն ինչ արեց օլիգարխիայից պետական կառավարման համակարգի կախվածությունն մեծացնելու համար։ Գործադիր իշխանության պորտֆելների մի զգալի մասն ուղղակի հայտնվեց խոշոր գործարարների «ձեռքին», եւ այսօր ունենք նախարարներ, որոնք սեփական բիզնեսներ ունեն հենց այն ոլորտներում, որոնց ղեկավարման պատասխանատվությունն ի պաշտոնե դրված է իրենց վրա: Նախագահն ընդամենը օրեր առաջ կատարեց մի քանի սկզբունքային կադրային վերադասավորումներ, բայց դրանցից ընդամենը մեկը՝ Հովիկ Աբրահամյանի հրաժարականը, կարելի է ընկալել իբրեւ պետական իշխանությունից գործարարների տարանջատման դրսեւորում։ Մինչդեռ եթե նպատակը օլիգարխիայի հեռացումն էր իշխանությունից, ապա պաշտոնանկ պետք է արվեին առնվազն 5-6 նախարար, կառավարությանն առընթեր առնվազն 3-4 պետական մարմինների ղեկավարներ, ինչպես նաեւ Աժ փոխնախագահներից առնվազն մեկը։ Հարց է առաջանում՝ ինչո՞ւ նաեւ նրանց հարցում կոշտ կադրային քաղաքականություն չվարվեց։
Այնինչ, արդեն պետք է ուրվագծվեր, թե այդ տարանջատումն ինչպես, ինչ մեխանիզմներով է տեղի ունենալու։ Նման իրավական բազա պարզապես գոյություն չունի ու եթե անգամ այն իրականություն էլ դառնա, ապա պայմանավորված է լինելու միայն գերագույն իշխանության ցանկությամբ ու կամքով։
Կարդացեք նաև
Գեւորգ Աղաբաբյան
«Երկիր»
