Քոչարեանը պիտի պահուի՞ կալանքի տակ՝ յաւելեալ լարուածութեան դուռ բանալով հայ-ռուսական յարաբերութեանց մէջ, թէ Հայաստանի իշխանութիւնները պիտի գտնեն ձեւը ռուսական պահանջներուն ընդառաջելու: Օգոստոս 9ին պիտի ստանանք հայկական պատասխանին ազդանշանը: Հայաստանի եւ Արցախի պատգամաւորներու մեծ խումբի մը միջնորդութիւնը կրնայ «պատուաւոր ելք» մը ներկայացնել հայկական կողմին՝ բեկանելու համար Քոչարեանը կալանքի տակ պահելու վճիռը: Հասկնալի՛ է, որ եթէ կալանքի միջոցը ազատութեան փոխելու ելքը համոզիչ չըլլայ, ապա Հայաստանի ինքնիշխանութեան հարցը կը դրուի նժարի վրայ, ինչ որ բաւական ծանր իրավիճակ կրնայ ստեղծել նոր իշխանութեան համար, յատկապէս՝ վարչապետ Նիկոլ Փաշինեանին եւ իր կուսակիցներուն, որոնց ամէնէն ուժեղ յատկանիշներէն մէկը ցարդ ցուցաբերուած ինքնավստահութիւնն է, երկրին տէրը ըլլալու զգացողութեան քարոզչութեան ընդմէջէն:
Իշխանութեան ամէնէն ուժեղ, ամէնէն անխոցելի պատասխանը այս վիճակին՝ վստահիլն է առանձնապէս դատարանի անկախ որոշումին, նախ իբրեւ քաղաքական ծրագիրի մէկ առաջադրանքի կիրարկում, ապա՝ հարցին լուծումը քաղաքական դաշտէն զուտ իրաւական դաշտի մէջ պահելու նախանձախնդրութեան իբրեւ ապացոյց:
Դատարանի որոշումը, այս պարագային, ընդունելի պէտք է ըլլայ թէ՛ ժողովուրդին (եթէ կալանքը փոխուի ստորագրութեամբ ազատ արձակումի), թէ՛ ռուսական կողմին համար (եթէ խափանման միջոցը պահուի), որ իր կարգին, հայկական դիւանագիտական ջանքերու առաւելագոյն լարումով պէ՛տք է համոզուի, թէ Հայաստանի իշխանութիւնները այդ քայլով հակառուսական որեւէ դիրքորոշում չեն ցուցաբերեր։
Հոդվածն ամբողջությամբ՝ «Ասպարեզ» օրաթերթի այսօրվա համարում



















































Այս բոլոր քայլերի ելքը փնտրենք արդարության և օրենքի սահմաններում,որի առողջ լուծման դեպքում կստանանք երկրի հզորացման և զարգացման արդյունք: