Երկրում ընդհանրապես բացակայում է քաղաքական երկխոսությունն ու բանավեճը։ Իսկ ընդդիմությունն աննախադեպ ճնշումների է ենթարկվում, ընդդիմադիրները դառնում են ատելության գեներացման ու քրեական հետապնդումների թիրախ։ Մյուս կողմից էլ երկրում հասունանում է խորհրդարանական ճգնաժամը։ Մայիսից սկսած ընդդիմությունը հանրահավաքային պայքար է սկսել և չի մասնակցում ԱԺ նիստերին։ Այդպիսով, ներքաղաքական պայքարի տրամաբանությունը խորհրդարանից տեղափոխվել է փողոց։ Բազմաթիվ փորձագետներ կարծում են, թե որևէ իմաստ էլ չկար, որ ընդդիմությունը խորհրդարանի հարթակի միջոցով փորձեր հասնել փոփոխությունների, քանի որ, միևնույնն է, իշխող ուժն իր ցանկացած նախագիծն ու օրենսդրական փոփոխություններն անցկացնում է, իսկ ընդդիմությունը դրանց վրա ազդելու լծակներ չունի։
Բայց հարցի մեկ այլ կողմն է, որ իշխանությունները ոչ թե քայլեր են ձեռնարկում ճգնաժամի հանգուցալուծման ուղղությամբ ուղիներ գտնելու հարցում, այլև այն ավելի են մղում դեպի փակուղի։ Օրինակ՝ քպականները փորձում են ԱԺ-ն ամբողջովին իրենցով անել և մոնոպոլիա հաստատել։ Այդ համատեքստում էլ օրերս իշխանական ուժի ներկայացուցիչներն ԱԺ նիստ հրավիրեցին և քվեարկությամբ դադարեցրին Իշխան Սաղաթել յանի և Վահե Հակոբյանի՝ ԱԺ նախագահի տեղակալի և ԱԺ տնտեսական հարցերի մշտական հանձնաժողովի նախագահի լիազորությունները, ինչին հետևեց ընդդիմադիրների կողմից ԱԺ հանձնաժողովներում ունեցած պաշտոններից հրաժարվելու քայլերը՝ որպես բողոքի նշան։ Եվ եթե ընդդիմադիր խմբակցությունները սահմանված ժամկետում ԱԺ փոխնախագահի և մշտական հանձնաժողովների նախագահների համար նոր թեկնածուներ չառաջադրեն, այդ տեղերը մնալու են թափուր, ՔՊ-ն լրացնել չի կարող, քանի որ դրանք օրենքով հատկացված են ընդդիմությանը։
Արթուր ԿԱՐԱՊԵՏՅԱՆ
Հոդվածն ամբողջությամբ՝ «Փաստ» թերթի այսօրվա համարում
