Ընտրարշավն անցած շաբաթ սկսվել է: Բնականաբար, ինչպես եւ սպասվում էր, բոլոր քաղաքական ուժերը հավասար ակտիվություն չեն ցուցաբերում: Դա կախված է շատ գործոններից՝ հատկապես դրանց ֆինանսական հնարավորություններից եւ նպատակներից: Մասնավորապես, եթե քաղաքական ուժի՝ ընտրություններին մասնակցելու միակ նպատակն է՝ հնչեցնել իշխանությունների թեզն առ այն, որ Փաշինյանի հիմնական ընդդիմախոսները երազում են «գուբերնիայի» մասին եւ ռսաստրուկներ են (ընտրարշավում այդպիսի մի քանի կուսակցություն կա), ապա մեկ ամիս Հայաստանի բոլոր բնակավայրերում այդ խորիմաստ միտքն արտահայտելու անհրաժեշտություն առանձնապես չկա, կարելի է օրումեջ ելույթ ունենալ:
Բայց, անկախ ասելիքի բովանդակությունից եւ «հաճախականությունից», նրանք, ովքեր հետեւում են ընտրարշավին, կարող են համեմատել քաղաքական ուժերին երկու չափանիշով. ա/ ագրեսիվության մակարդակը, բ/ մտավոր մակարդակը:
Եվ եթե այդ դիտորդն անաչառ է, ապա կարձանագրի, որ երկու դեպքում էլ «առաջատարը» ՔՊ-ն է: Այդ կուսակցությունը եւ նրա առաջնորդը սպառնալիքի, հոխորտալու, վիրավորելու առումով «բացարձակ չեմպիոն» են: Չեմ ուզում վերարտադրել ընտրազանգվածի վրա փաստացի հարձակվելու այդ դրսեւորումները՝ բոլորը դա տեսնում են:
Ցավոք, իմ կամքից անկախ, բոլոր սոցցանցերից ինձ վրա են «թռչում» Փաշինյանի հիստերիկ ճչոցները, որոնք հիշեցնում են Չառլի Չապլինի «Մեծ բռնապետը» կինոնկարը: Ի դեպ, այդ ֆիլմը նկարահանվել էր 1940 թվականին, երբ նացիզմի աղետալի հետեւանքները դեռեւս ոչ բոլորի համար էին պարզ: Շարժուձեւով, հռետորաբանությամբ Հայաստանի փոքր բռնապետը նման է այն «մեծ բռնապետին», բովանդակությամբ նրանք նման չեն, որովհետեւ «փոքրի» մեջ, մեծ հաշվով, չկա որեւէ բովանդակություն:
Կարդացեք նաև
Այդ ագրեսիվ, սպառնալիքներով եւ շանտաժող ուղեկցվող տոնայնությունը խորը հակասության մեջ է մտնում քարոզչության հիմնական «լոգոյի» հետ, որն իրենից սրտիկ է ներկայացնում, սեր է խորհրդանշում: ՔՊ-ի քարոզարշավը նույնքան կապ ունի այդ սրտիկի հետ, որքան 2018 թվականի հեղափոխությունը՝ սիրո եւ համերաշխության հետ:
Մտավոր մակարդակի մասին էլ չխոսենք: Ուղեղը լվացած լյումպենի համար հաշվարկված գռեհիկ, տգետ, «շրիշակից ցածր» ՔՊ-ական քարոզչությունը ոչ մի այլ քաղաքական ուժի քարոզչության հետ չի համեմատվի: Բայց այդքանով հանդերձ՝ նրանք երբեմն փորձում են ներկայանալ որպես գրագիտության ու ինտելեկտուալիզմի չափանիշների կրողներ:
Արամ ԱԲՐԱՀԱՄՅԱՆ
