2021 թվականի ընտրարշավը Փաշինյանն անցկացնում էր մուրճը ձեռքին, ինչը նշանակում էր, որ վերընտրվելու դեպքում այդ գործիքը կիջնի բոլոր «նախկինների», «թալանչիների» եւ «ռսաստրուկների» գլուխներին: Իշխանական ընտրազանգվածը մեծ ոգեւորությամբ էր ընդունում այդ հեռանկարը՝ ակնկալելով, որ վերոհիշյալ կատեգորիայի մարդիկ կա՛մ կհայտնվեն բանտերում, կա՛մ գուցե կգնդակահարվեն:
2026-ի կարգախոսները մոտավորապես նույնն են: Պարզապես այդ խմբերին ավելացել են արցախահայերը, որոնք Հայաստանում են հայտնվել Փաշինյանի բարեկամ Ալիեւի իրականացրած էթնիկ զտման արդյունքում, ինչպես նաեւ «պատերազմի կուսակցությունները»: Այդ պիտակը կպցվում է իշխանության բոլոր ընդդիմախոսներին, որոնք ընդդիմախոս չեն էլ համարվում, այլ փաստացի դասվում են պետականության թշնամիների շարքին:
Դարձյալ, ինչպես եւ 5 տարի առաջ, չկա որեւէ դրական նպատակ, որով պետք է առաջնորդվի հասարակությունը: Իշխանությունը չի դնում թեկուզ պարզունակ, մակերեսային նպատակներ՝ ենթադրենք, 2027-ին կունենանք ԵՄ-ի հետ վիզաների ազատականացում, 28-ին՝ «Աջափնյակի» կայարան, 29-ին՝ նոր ատոմակայան, իսկ 2030-ին՝ նվազագույն աշխատավարձը կդառնա 85 հազար դրամ (հիմա 75 հազար է): Իմ ընկալմամբ՝ իշխանության նախընտրական խոստումները պետք է այդ տիպի լինեն: Բայց այդ ամենի մասին չի խոսվում՝ փոխարենը շարունակում են շահագործել մարդկանց բացասական էմոցիաները՝ կոչնչացնենք մեր բոլոր ներքին թշնամիներին:
Քարոզչական այդ ֆոնին շատ հեշտ է արդարացնել ընդդիմության նկատմամբ իրականացվող լայնամասշտաբ ռեպրեսիաները: Եթե Փաշինյանի բոլոր ընդդիմախոսները պետության թշնամիներ են, ապա ի՞նչ կարիք կա ընկնելու օրինական «ձեւականությունների» հետեւից: Գաղտնալսումների, ձերբակալությունների, տասնյակներով մարդկանց բերման ենթարկելու, սպառնալիքների, շանտաժի այդ պրակտիկան շարունակվելու է առնվազն 30 օր: Երբ Փաշինյանն ասում է՝ «թույլ չեմ տա», դա հրահանգ է իր գրպանում գտնվող «իրավապահ համակարգին»:
Կարդացեք նաև
Մակրոնը եւ ԵՄ-ն այդ ապօրինություններին «ավանսով» հավանություն են տվել:
Արամ ԱԲՐԱՀԱՄՅԱՆ
