«Տեսակետ» ակումբում այսօր կայացած «Գրողները խորհրդարանական ընտրությունների քարոզարշավում թեմայով» ասուլիսի բանախոսը բանասիրական գիտությունների դոկտոր, պրոֆեսոր, բանաստեղծ Արտեմ Հարությունյանն էր, որը վերջերս էր վերադարձել Ամերիկայի Միացյալ Նահանգներից և իր հետ բերել էր այնտեղ հրատարակած իր «Հեռուստապոեմներ. «Շուշի» եւ «Բաբելոն» հյուրանոցների աշտարակից» բանաստեղծությունների ժողովածուն: Հեղինակի խոսքով, գիրքն ընդգրկում է վերջին տարիների թոհուբոհը. «Քաղաքական կյանքն այժմ խայտաբղետ է, երբեմն տգիտության հասնող կոշտություն են կիրառում, պայտում եւ նալում են մարդկանց: Գործիչների գլխին այժմ անձրև է գալիս, լարված անարդարություն է տիրում: Դեռ պատերազմների մեջ լինելով՝ մենք սրբազան հողի պաշտպանությունն առաջնահերթ պետք է համարենք, բայց այս ամենը թողած՝ դեպուտատները սպասում են իրենց բիլակները հաստացնող տղերքի: Կուզենայի, որ գոնչ գլուխները հարկայինից չխուսափեին, կրիմինալ չդարձնեին այս ընտրությունները: Ես ԱՄՆ–ից վերադարձա, քանի որ իմ Ղարաբաղյան լայն ճակատն ու Հայաստանը կանչում էին ինձ: Ընտրական սիստեմը երկրի դեմքն է, ամենաազնիվ համարվողը Ազգային ժողովն է, որի որոշումները ազգը շտկում են, մաքրում, և դարձնում իրական, շոշափելի»:
Լրագրողների այն հարցին, թե որ կուսակցությանը կպատկանեիք, եթե լինեիք քաղաքական գործիչ՝ բանաստեղծը պատասխանեց. «Գրողների կուսակցությանը, քանի որ, առաջին հերթին, գրողը գրում է իր երկրի ու ժողովրդի համար, հետո նոր մյուսների: Համարում եմ, որ դաշնակցականներն ու հնչյակյանները սրբություններ են, հարգում են նրանց, քանի որ ազատությունն ու ազգի մաքառումն են քարոզում, դպրոցներ են ստեղծում: Եթե լինեի քաղաքական գործիչ, առաջին հերթին ինձ կմտահոգեր մանուկների, զոհված ազատամարտիկների ընտանիքների և ծերերի հարցը, կա գաղտնի սով, թերսնուցում, որը տիրում է»:
Անժելա ՇԱՀՈՒՄՅԱՆ
