Այն, ինչ ապրիլի 16-ին երկրի թիվ մեկ ամբիոնից հնչեցրեց վարչապետի աթոռը զբաղեցնող անձը, այլ կերպ, քան լպիրշության բարձրակետ, չես անվանի: Փաշինյանն իր ամպլուայի մեջ էր այդ օրը՝ ջղային, գազազած, աշխարհից դառնացած, տեղի-անտեղի ծղրտոցներով ու փողոցային բառամթերքով: Այս անգամ «կպել» էր վարչապետի թեկնածու առաջադրված գլխավոր ընդդիմադիր ուժերին եւ հունիսի 7-ին նրանց օգտին քվեարկել պատրաստվող քաղաքացիներին՝ վերջիններիս անվանելով «շուն ու շանգյալ» (կամ «շուն ու շնագայլ». ժողովրդական դարձվածք է, որը նշանակում է ամենատարբեր անպետք կամ ցածրակարգ մարդկանց հավաքածու, խաժամուժ- խմբ.):
Փաշինյանը չի հավատում կամ չի ուզում հավատալ, որ ՀՀ-ում կգտնվեն այնքան «շուն ու շանգյալ»-ներ, որպեսզի քաղաքական ուժերի «եռագլուխ կուսակցությունը,- նկատի ունի «Հայաստան» դաշինքին, «Ուժեղ Հայաստան»-ին եւ ԲՀԿ-ին,- կարողանա խորհրդարան անցնել: Ավելին՝ առաջիկա քաղաքական գործընթացների իմաստը տեսնում է նրանում, որ քաղաքացիները, ըստ նրա, տեր կանգնեն խաղաղությանը, եւ ժողովուրդը «նախկինների եռագլուխ կուսակցության «շուն ու շանգյալ»-ներին, քաղաքական «բոշա»-ներին մշտապես ուղարկի քաղաքականությունից դուրս» («բոշա»՝ 11-12-րդ դդ. Հայկական լեռնաշխարհում հայտնված հայախոս, քրիստոնյա գնչուների ցեղ: Փխբ. իմաստով՝ «անամոթ», «պնդերես» մարդու հոմանիշ):
Ինչպես տեսնում ենք, «շուն ու շանգյալ» եւ «բոշա» վիրավորական պիտակավորումները քաղաքացիներից ճարպկորեն վերաուղղորդում է ընդդիմադիր առաջնորդներին: Ըստ երեւույթին՝ մի փոքր ուշացած, բայց գլխի է ընկնում, որ իր ընտրողներին անվանարկել՝ նշանակում է կտրել այն ճյուղը, որի վրա նստած է: Ավելի լավ է՝ վտանգը հասցեագրել մրցակից թեկնածուների կողմը, սովոր է, չէ՞, իր սխալներն ու սայթաքումները միշտ գցել այլոց գրպանը՝ ով ուզում է լինել, թեկուզ՝ Պուտինը, որին փորձում էր ԼՂ-ն Ադրբեջանին հանձնելու մեջ մեղադրել: Հիմա էլ՝ առիթը կա, որոշել է ԱԺ ամբիոնից թիրախավորել ընդդիմադիր ախոյանների եռյակին, ումից այս պահին ամենաշատն է վախենում:
Հոդվածն ամբողջությամբ՝ «Հայացք Երեւանից» թերթի այս համարում
