Խնդիրն այն չէ, որ հետպատերազմական երկրում կյանքը պետք է կանգ առնի, չլինեն ուրախություններ ու երջանկության առիթներ։ Ճիշտ հակառակը, կյանքը շարունակվում է, ու դրա լավագույն ու ամենագեղեցիկ դրսևորումն արցախյան պատերազմում զոհվածների ընտանիքներում երեխաների ծնունդն է։ Բայց դա կյանքի միանգամայն այլ շարունակություն է, որի հիմքում ընկած է զոհվածների հիշատակի հավերժացումը։ Դա փաշինյանական քարոզչական շարունակության հետ որևէ աղերս չունեցող շարունակություն է, որովհետև վերջինի հիմքում ընկած է մոռացումն ու անհիշողություն երջանկությունը, որը կենդանական է իր բնույթով։
Երկրում, որտեղ պատերազմի ավարտից մեկուկես տարի անց դեռ կան անթաղ մարմիններ, պետության ղեկավարի նման վարքագիծը, ինչպես կասեր ինքը՝ Նիկոլ Փաշինյանը, ոչ միայն բարոյական չէ, այլև սխալ է։ Անբարոյական սխալ։ Ահա այդ երկրի ղեկավարը պետք է կերակրեր ոչ թե եղջերուներին, այլ ծեծեր բոլոր հնարավոր դռները՝ մինչև վերջին զոհի մասունքը գտնելն ու վերջին ռազմագերուն վերադարձնելը։ Դա, իհարկե, այնքան հաճելի զբաղմունք չէ, որքան կենդանիներ կերակրելը, բայց այդպիսով երկրի ղեկավարը գոնե կբավարարեր տարրական բարոյական պահանջը։
Բայց Հայաստանը զուգահեռ իրականությունների երկիր է, որում կան իրենց զոհված երեխայի մասունքները փնտրող քաղաքացիներ ու, միևնույն ժամանակ, եղջերու կերակրող ղեկավարներ։ Սա հիշողության ու մոռացումի պայքարի պետություն է, որում մոռացումն ու ուրացումը պետական քաղաքականության մակարդակի զբաղմունք է, իսկ հիշողության ու արժանապատվության պահպանումն ընկած է հասարակ մարդկանց ուսերին, որոնց իշխանությունն առաջարկում է մոռանալ ամենայնը և տրվել արքայական հաճույքների։
Հարություն ԱՎԵՏԻՍՅԱՆ
Կարդացեք նաև
Հոդվածն ամբողջությամբ՝ «168 ժամ» շաբաթաթերթի այս համարում
